Etrafımda kimseyi istemiyorum. Annelik depresyonu yaşıyor olabilir miyim?

Merhaba. Tam bir sene önce sezeryan ile bir kız çocuğu getirdim dünyaya. Doğum animdan tutun bugüne dek ne bir aile yakınım ne annem kimsem olmadı yanimda destekçi olarak birtek eşim. O da zaten ben erkeğim ne anlarım kafasıyla hiçbir şeye faydası olmuyor. Bebeğimi çok seviyorum ama kendimde inanilmaz bir öfke halı var bunu insanların hiçbir şeyine tahammül edemeyisim en ufak bir şeye bir ton laf soyleyisim bagrisimdan azarlayisimdan kavga edisimden anliyorum. Bana destek olmayan -bu başta da esim- herkese kin doluymusum gibi. Etrafımda kimseyi istemiyorum böyle. Bebeğim çok zor bı bebek doğduğundan beri bir an bile deliksiz uyku uyumadım. Kendi adıma ne sosyal hayatım var ne bişey. Nereye gitsem burnumdan geliyor zaten. Ama asla bebeğimi suçlu bulmuyorum kızıma çok düşkünüm. Hatta birtek onda teselli buluyorum. Cok duygusalim herhangi bi dizi sahnesine bile aglamamak için çabalıyorum çoğu geceler ağlayarak uyuyorum. Ben depresyondamiyim sizce ve depresyondaysam ne yapmamı önerirsiniz? Gerçekten bu yalnızlıktan bu caresizlikten çok yoruldum daha yaşım 24. Ölmeyi düşündüğüm anlar oluyor sırf kızım için duruyorum

Güncellemeler
+1 yıl
Lütfen yardımcı olun bu depresyon mu bir psikoyatra gidersem antidepresan mi başlar
Etrafımda kimseyi istemiyorum. Annelik depresyonu yaşıyor olabilir miyim?
Cevapla