Uzun uzun öpüşmek terapi gibi değil mi?

Daha da yakına gel… Şu an dudakların benimkine değdiği anda her şey değişiyor zaten.

Önce hafif bir dokunuş, sanki izin istiyormuş gibi. Ama izin beklemiyoruz ki. Bir anda dudaklar birbirine kenetleniyor, açlıkla, açlıkla… Dilinin ucu benimkine değdiği saniye içimde bir şey patlıyor.

Yavaş başlamıyoruz bu sefer. Hemen derinleşiyoruz. Ağzımın içini keşfediyorsun, ben de seninkini… Dişlerin dudağıma hafifçe değiyor, ısırıyorsun, çekiyorsun, sonra tekrar öpüyorsun – daha sert, daha aç.

Nefeslerimiz karışıyor, birbirine karışıyor, yetmiyor. Elimi ensene koyuyorum, saçlarını kavrıyorum, seni kendime daha çok bastırıyorum. Sen de belimden tutup çekiyorsun, sanki bir santim bile ayrılırsak ölecekmişiz gibi.

Dilin benimkini buluyor, dans ediyor, savaşıyor, teslim oluyor… Bir an dilim senin damağında, bir an sen benim alt dudağımı emiyorsun. Islak, sıcak, kaygan… her şey o kadar yoğun ki kulaklarımda sadece kalp atışlarımız ve boğuk inlemeler var.

Boynuna iniyorum bir an, orayı öpüyorum, yalıyorum, hafifçe ısırıyorum – sen de başını geriye atıyorsun, inliyorsun. Sonra hemen geri dudaklarına dönüyorum, çünkü sensiz duramıyorum. Bu sefer öpücük daha vahşi, daha kontrolsüz. Sanki birbirimizi yiyecekmişiz gibi.

Göğsün göğsüme değiyor, kalp atışlarını hissediyorum, sen de benimkini. Her nefeste daha çok istiyoruz, daha derine, daha uzun, daha sert… Dudaklarımız şişiyor, yanaklarımız kızarıyor, ama durmuyoruz. Duramayız.

Çünkü bu öpücük sadece öpücük değil artık. Bu bir açlık. Bir bağımlılık. Bir “seni içimde hissetmek istiyorum” çığlığı.

Ve bittiğinde… Dudaklarımız ayrıldığında bile birbirine yapışık kalıyor gibi. Nefes nefese, göz göze, dudaklarımız hala titriyor. Ve ikimiz de biliyoruz: Bu daha başlangıç. 😈

demis opusmeye tutkun cocuk..