Kadınlar neden şikayetçi olur ama eşinden cinsel istek taleplerini açıkça dile getiremez?

Evet, bu konuda yaşananları ve genellemeye göre bilinenleri çok güzel ve detaylı bir şekilde yazmışsın. Ancak şu noktada "BEN" kendimce hâlâ tam bir cevap alamadım diyebilirim

Bir kişi;
"Eşimden ilgi, sevgi, istek ve beklentilerimi 'Benimle ilgilenmiyorsun' şeklinde dile getirebiliyorum. Fakat bu söylemin içine açıkça cinsellik konusundaki şikâyet ve taleplerimi katmaya cesaretim yok. Onun bu durumu hissedip anlamasını bekliyorum. Ancak bu konularda doğrudan talepte bulunmak bana, sebebini tam olarak açıklayamayacağım şekilde, tuhaf geliyor."

Evlilikte neredeyse herkesin şikayetçi olduğu ve en büyük mutsuzluk sebeplerinden biri olan ve nerede ise tek konuşulamayan konu bu. Madem ki bu kadar ciddi bir mesele bu durum ve konuyu muhatabıyla açık ve net bir şekilde konuşamıyor olmak bana göre trajikomik bir durum.

Peki biz bu durum hakkında
"Cinsel yaşam, belli bir noktadan başlayıp zamanla belli bir aşamaya ulaşınca, doğal olarak bir sonraki aşamaya geçilmesi beklenir. (Ama geçilmiyor, geçemiyor, istemiyor, beğenmiyor ya da hoşlanmıyor... Oysa ben hoşlanıyorum...)" bu duruda da konuşmak gerekli oluyor.

Toplumda genel olarak kabul görmüş bilgilere göre; her iki tarafın uyması gereken belli başlı prensiplere dayalı birliktelik neticesin de orgazma ulaşmasıdır desek, Bu gerçekten de sağlıklı bir cinsel yaşam olarak değerlendirilebilir mi?

Peki, bu konuları aslında herkesin çok iyi bilmesi gerekmez mi?
‘Bilmek’ konusunun detaylarını nasıl açmalıyız?
Ben cinselliği nereden, nasıl ve ne kadar doğru ve sağlıklı öğrenmiş olabilirim?
Eşim nereden, nasıl ve ne kadar doğru öğrenmiş olabilir?
Her iki tarafın öğrendikleri ne kadar örtüşüyor, ne kadar ortak bilgi ve doğrulara dayanıyor?
Bu ortak doğruları yaşamak mümkün mü, gerekli mi ya da zorunlu mu?
Zorunluysa nasıl anlaşacağız, değilse nasıl uzlaşacağız?
‘Bir hemcinsimle ya da bir yabancıyla çok rahat konuşabildiğim, tartışabildiğim bu konuları, neden eşimle konuşamıyorum?’"

Harika bir savunma yapmışsınız ve yaptığınız savunmanızın tamamına da katılıyorum.
Benim anladığım aslında kimse cinsellik konusunda ki bilgi ve bilgiyi nereden? nasıl? ne oranda doğru bir bilgiyi edindiğinin konuşulmasını da istemiyorlar sanki...

Bravo, yazdıkların çok doğru ve isabetli tespitler…
Birde bu konulara benim penceremden bakıyor olsan, göreceğin şeyler ne ve farklı olurdu.

"Öncelik ile" Hiçbir insan, fiziksel olarak net, tam, eşit oran ve orantılı bir yapıya sahip değildir. Aynı cinsiyetten, aynı boyda, aynı kiloda olsalar bile insanlar arasında kan, hücre, enzim, hormon, mineral, vitamin; kısacası biyoloji, anatomi ve nöroloji... vs. Açısından asla birebir bir eşitlik söz konusu olamaz.
Dolayısıyla her insan bir başka insan ile aynı düşünce, akıl, zeka, mantık... yaşam ve deneyimlerine, duygulara, hislere de sahip değildir...

Peki insanlar, ne kadar ne oranda (+/-) benzer ya da hangi ölçüde “norma olarak normal gibi kabul edilebilir yeterli eşitlik de saya biliriz?
Her kadın ya da erkek; arzu, his, zevk, tatmin gibi duyguları ne kadar aynı, eşit ve benzer olabilir? Bu kadar eşitsizlik içerisinde birde ne zaman, hangi durum ve şartlar altın da iken “çok az”, “yeterli” ya da “aşırı fazla” gibi değerlendirmelere tabi tutulabilir?

Bu kadar değişkenin olduğu bir ortamda; bir insanı başka bir insanla kıyaslayarak ya da genel geçer toplumsal normlar üzerinden bir doğruya veya yanlışa adil şekilde ulaşmak mümkün müdür?

Örneğin, erkeklerin ilişkiden sonra neden sırtını dönüp yatma eğiliminde oldukları bilimsel olarak açıklanabilir. Aynı şekilde, kadınların ilişki sonrasında duygusal yakınlık ve ilgi beklemesi de biyolojik temellere dayanır. Bunlar her iki cinsin farklı kimyasal süreçlerle şekillenen psikolojilerinden kaynaklanır. Ancak bu kimyasallar bile her insanda aynı düzeyde etkili değildir.

Sonuç olarak, ben bir insana baktığımda çoğu davranışı doğrudan “bencillik”, “düşüncesizlik”, “sevgisizlik”, “ilgisizlik” ya da “isteksizlik” olarak direk değerlendirmem. Her şeyin çok detaylı ve daha derin, kişisel ve biyolojik gerçekler yatıyor.
Sezen Apla mızı da dinleyelim
https://youtu.be/R9Dv0MVD7rg?si=4EVeHetxkZK7T-1X

@wouldliketobelulu Savcım bazen benim "sözlerim" yazdıklarımı dinlemek okumak çok dokunur, acıtır, incitir, üzer... Bu durumun benim ile alakası sadece Doğruları söylemek konuşmak tan kaynaklı.
KS'de her aşk ve sevgiye dair konuda benim de kendi adıma belirttiğim bir durumdur 'beklenti'. Hiçbirimiz, hiçbir konuda beklemeyi sevmediğimiz, hatta 'nefret ediyorum' dediğimiz; otobüs beklemek, sıra beklemek, maaş için ay sonunu beklemek... gibi daha birçok farklı konu ve durumlar için.

Beklemek; sevgi beklemek, ilgi beklemek, alaka beklemek, anlayış beklemek, yardım beklemek, düşünce beklemek, empati beklemek, acıma, vicdan beklemek, hatırlama beklemek, hediye beklemek, güzel bir söz beklemek, sevinmesini beklemek, üzülmesini beklemek, öpmesini beklemek ve bir de cinsellik beklemek... Ne tuhaf, ne kadar ironik, acayip trajikomik; Resmen ağzı var, dili var, aklı var, fikri var... daha saymadığım bir çok konularda her şeyi "beklemeden, bekletmeden" yapabilecek her şeye sahip olup da yapmamış...

Sebep? diye sorduğumuzda: 'Ben duygu, his, sevgi konusunda bunları herkes gibi kolay ve rahat gösterebilen, yapabilen, uygun, rahat bir insan değilim...' Ulan senden, eşinin yanında yapmanı beklemediğimiz birçok konuda her türlü kötü, pis, terbiyesiz, ahlaksız, saçmalık, absürtlükleri gönül rahatlığıyla, hiç sıkılmadan, utanmadan, düşünmeden... beklemeden, bekletmeden yapıp yapıp sonra karşımıza geçip:

"Ben duygularımı, hislerimi anlatmakta, göstermekte... naif, nazik, kibar, utangaç, sıkılgan falan filan bir insanım' profili çizmek ne demek? Aptalı mı avutmaya çalışıyorsun derim...

Bu yanındaki 'eşim' dediğin kişi için, 'Onun için bu hayatta ne yaparsın, ne yapmazsın?' diye sorsam... Bana 'Ulan ne güzel seven, değer veren insanlar var' dedirtip, kendisine imrenilip, gıptayla bakılacak bir insanı, eşini göremiyor... Yalancı P... hay... derim."

@firu_zenİ Hanım değerli katkıları için şimdiden size de çok teşekkürler ederim

İşin aslı, bu günümüzün bir sorunu değil; neredeyse ezelden beri bilinen ve yaşanan bir durum. Kadın, misafirliğe gelmiş ama umduğunu değil bulduğunu der gibi bir durumda kalmış.
Evet, çok sağ olsun Cesur kadın @wouldliketobeLulu, kadınları temsilen bu konuda mevcut durumu yazıp paylaştı. Kendisine ben de çok teşekkür ediyor, saygılarımı ve hürmetlerimi sunuyorum... O güzel, narin elleri de dert tasa görmesin inşallah :D

Bilmek, bilineni yapmak, yaşamak mıdır?
Biliyorum ne oldu... Benim de bazı konularda, çok iyi bilsem bile yapamadıklarım oldu. Böyle durumlarda duygularım, düşüncelerim, moralim, yaşam mücadelesine dair motivasyonum bozuluyor. Bu konuda benzer duygular hissettiğim için, az da olsa anlıyorum diyebilirim belki...

"Tavşan dağa küsmüş, dağın haberi olmamış."
"Yukarı tükürsen bıyık, aşağı tükürsen sakal."

Benim tarafımdan bu konuda yazan, paylaşan, umursayan herkese, harcadığımız emek ve zamanın faydalı olması adına, gerçekleri tüm çıplaklığıyla konuşmak gerekiyor.

Ben de çevremdeki yakın akrabalarım ve arkadaşlarımdan, evliliği boşanma noktasına gelmiş ya da ayrılmış olan birçok kişiyle konuştum. Genelde erkek arkadaşlarımla yaptığım dertleşmelerde erkeklerin tarafında şöyle şeyler duyuyorum:

“Abi, bizim evlilikte yaşadığımız cinsellik çok basit. Soyun, yatağa gir, ihtiyacı karşıla, bitti gitti. Bu kadar basit. Eşim beni bu konularda hiç heveslendirmiyor, teşvik etmiyor, alımlı çalımlı davranmıyor, hadi demiyor. Soyunup kuzu gibi yatıyor, uzanıyor...”

Ben de diyorum ki:
“Peki kardeşim, dostum, sen eşinle bu durumu konuştun mu? Oturup açıkça paylaştın mı? İstek ve taleplerini dile getirdin mi? ‘Ben bu durumdan hoşnut değilim, seninle yaşamak istediğim, aklımdaki şeyleri yaşayamıyorum. Bu yüzden dışarıda başkalarından aramayı düşünüyorum’ dedin mi?”

“Abi dürüst ol lütfen, sen bu konuları yengemle konuşuyor musun?”

“Evet, bir iki kere konuştuk. Sonrasında da bir daha konuşma ihtiyacı duymadık.”

Abi, işte senin tarafında bir şans var. Karşında konuşulabilecek, anlayabilecek bir kadın var.

Ama sen, bu konuşmayı hiç denememişken, eşin için nasıl ‘anlamıyor’ diye peşin hüküm verebiliyorsun?

“Versin abi versin… Eşini tanıyorsan versin.”

Arkadaşım, "eşini iyi tanıyorsan" diyorsun ama konuştuğumuz mevzu zaten tanımamak üzerine gelişmiş bir sorun. Farkında mısın?

Sonuç ne peki?

“Ne yapayım abi? Ben de insanım, ben de erkeğim. Benim de bir kadınla yaşamak, görmek, duymak istediklerim var...”

Yani evli çiftler eşlerinden talep etmezse ya yaşar ya da yaşamaz. Yoksa gidip “var” dediğin bir yerde mi arayıp bulalım?

Böyle olmasını ben de isterdim ama gerçek bu: Şimdiye kadar öğrenmemiş ya da istek ve arzusu olmayan birisinin aklına, zihnine oturup ben mi bir şeyler öğreteceğim? Bana göre oturup bunları konuşmak da tuhaf geliyor...

Peki eşin senden memnun mu?

“Abi, ben bir kadını memnun edemeyecek biri değilim. Hatta aynı anda birden çok kadını bile memnun ederim istesem.”

Arkadaşım, sen eşini memnun edebildin mi? Bu konuda kendinden emin misin?

“Benim eşim, ben ne yaparsam yapayım kıymetimi bilmez, anlamaz. Hiç o toplara girmeye gerek bile yok...”

Toplum nezdinde bir erkek olarak, bir kadının yanında ayıp, kaba, utanılacak konuları eşinin yanında dile getirmekte veya bu konularla ilgili davranışlarda bulunmakta kendince bir sıkıntı görüp yapmadığın şeyler var mı?

“Abi, benim eşim dediğim kişi, eğer beni ayıplayacak ya da yargılayacaksa, zaten o evliliğin bitmesi gerekir.”

Arkadaşım, ben anlamıyorum… Normalde utanılacak, sıkılacak her türlü şeyi yapmanın ya da konuşmanın sorun olmadığı bir sürü konu içinde, siz nasıl olur da sadece cinsellik konuşmayı ayıp veya utanılacak bir mesele olarak görürsünüz? Gerçekten anlayamıyorum.