Ondan ayrılmak istiyorum fakat içim acıyor, üzmeye kıyamıyorum

en başta şunu söyleyeyim herkesin inancı kendine ve lütfen yorumlarınızı empati yaparak cevaplayın. çünkü kimse kimseyi inancı yüzünden yadırgama ya da küçümseme hakkına sahip değildir. ben inançlı bir müslüman olmaya gayret ediyorum. fakat birini sevdim ve onun da beni sevdiğini öğrendim daha sonra açıldı bana. Şu an konuşuyoruz sevgili gibi yani. başta çok tartışıyoduk ama şimdi o kadar yok. sevgili falan diyorum ama sadece konuşuyoruz yani fiili anlamda henüz buluşma gerçekleşmedi. dersler dolayısıyla falan. o farklı bir şehirde. işte sorun da burada. buluşma olduğunda yaklaşmak istiyor yani şöyle ;

-boynundan öpsem nasıl olur?

-bu mümkün değil ki.

-anladık kapalısın da öper geri kapatırım.

(başka bir konuşma)

-canım buluştuğumuzda dudaktan öpsem ne dersin?

-hayır canım

-neden ya ?

-olmaz da ondan canım ya

-iyi ya, görüşürüz o zaman.! (telefonu kapatır)

din kardeşlerim beni daha iyi anlar eminim. başta diğer kızlar gibi olmayı denedim ama olmuyor dışarıda kapalı bir kızı kol kola biriyle gördüğümüzde bile aklımızdan binlerce şey geçiyorken, ben kendim yapamam bunu. dışarıdakiler ne der diye değil, vicdanım rahat etmez. onu kırmak istemiyorum. sonra daha ilerisini ister demeyin o kendi söylüyor böyle bir vebalin altından kalkamam diye fakat neden düşünmüyor anlamıyorum.. yatmak günahta öpmek dokunmak serbest mi. önemli olan tenlerin birbirini hissetmesi değil mi. bunun illa yatakta olması gerekmez ki. ona anlatsam nasıl tepki verir bilmiyorum. diyorum ya suratı asılacak olsa içimde fırtınalar kopuyor. aslında ben şıpsevdi biriyim. yani bu ona özgü bir şey değil. onu da üzmek istemiyorum. bunları anlatsam anlayacağını sanmıyorum.. ne yapabilirim ? ayrılmam daha mı doğru olur ?