Hem isteyerek ayrılmaya karar verdiğiniz hem de sonrasında çok üzülüp ağladığınız oldu mu?

Arkadaşlar ben geçenlerde sevgilimden ayrıldım. Düşündüm ve böyle olmasına karar verdim. Kendisi pek istemedi hatta hiç istemedi ve çok üzüldü. Ama bana son zamanlarda itici geliyordu beğenmemeye başlamıştım, çok iyi bir insan onu söyleyebilirim. Ama ortak noktamız çok yoktu. Oturup konuşabiliyoduk ama bir şeyler eksikti. Ve artık ben biraz rahat olmak istiyordum, rahat kariyer yapayım (iş şehirdışını gerektirebilir) rahat rahat çevremi kurayım sosyal ortamlara uyum sağlayım. Ama bu en önemli neden değildi tabi. Sırf bu yüzden ayrınılmaz. 1-2 saatik bi yol şehir dışında oturuyor. Pek görüşemiyoduk. Ve bu onu dert etmiyodu.

Çok zor ayrıldım 1 hafta boyunca aradı beni. Şehir dışında ama çok uzak değil gelirim istersen dedi. Sonra da ısrarı bıraktı. Bu süreçte ben çok üzüldüm, hala da üzülüyorum. Onu hatırlatan şeyleri görünce gözlerim dolu dolu oluyor. Bu sevdiğimden dolayı mı, onu üzdüğümden dolayı bir vicdan azabı mı anlamadım.
Güncellemeler
+1 yıl
Not: Ben normalde de çok duygusal biriyim. Bana zararı dokunmayan insanlara iyi insanlara karşı çok hassasım. Kötü bir haber izlesem bile bazen ağlarım. Her zaman değil gerçi ama...
Hem isteyerek ayrılmaya karar verdiğiniz hem de sonrasında çok üzülüp ağladığınız oldu mu?
Cevapla