Çok severek ve acı çekerek ayrıldığınız oldu mu?

Oldu evet, canım yana yana bitirmek zorunda kaldım daha doğrusu buna mecbur bırakıldım karşı taraftan ötürü ama karşı tarafa zerre değmediğini anladığım için ve zaman geçtikçe bir şeyleri daha fazla idrak ettiğim için ne kadar doğrı bir karar verdiğimi anladım. Hatta hayatımda verdiğim en doğru karar bile olabilir. Hasarları var tabii ki, yaşanılan şeyler kolay unutulmuyor. Uzun zamandır kimseyle o anlamda da yakınlaşamıyorum çünkü hem güvenmiyorum, hemde birine karşı bir şeyler hissedemiyorum. Belki bu daha fazla zamanımı alacak, belki hiç olmayacak bilmiyorum ama yalnızlığımla oldukça mutluyum...

Ben sadece iki kez acı çektim. Birincisi, lisede iken olmuştu. Annem yüzünden bitti, hakkına girdim sandım. Bir de biz hiç vedalasamadık. Vedalaşma olsa idi, ağlardı eminim. Benden sonra her şeyini değiştirince dünyam yıkıldı sandım. Yani ağlardım, kendime gelemez sandım ama bir kaç ay sonra insan düzeliyor. Hiç unutamayacaksın sanıyorsun ama insan unutuyor. Geriye sadece anılar ve bana söylediği şarkı kaldı. Şuradaki aşkları görünce aklıma gelen kişi kendisidir. O kadar masumdu çünkü. Oyun oynamazdı en azından, en yakın arkadaşımı reddeden birisi idi ve o kadar da dürüst birisi idi. Birbirimize tek bir yalanımız olmazdı. Şimdi ben bunun için nasıl üzülmeyeyim? O zamanlar tabi şimdi değil. İkincisi ise en yakınımı kayıp ettiğim gün. Ailemden birisi bu ikincisi, bu ikisi dışında kimse için ağlamadım, ağlamam. İlki sayesinde kimse için ağlamam gerektiğini çok iyi öğretti çünkü. Ağladığım zaman o geri gelmeyecekti.

Oldu ya olmaz mı. Kendime gelemedim 2 ay, rüyalarımda görüyordum. Ama kendim ettim kendim buldum. Hayatıma girenlerin hiçbirisi beni üzmemiştir aslında. Ben rahat durmadığım için sonradan bu gidince bana bi dank etti tabi. Bir kere af diledik affetmedi. Ondan sonra acımla baş başa kalmıştım. ( Aldatma vs yok)

Oldu. Maalesef olabiliyor böyle şeyler