Eşiyle ayrilanlar ve ayrildiği halde özleyenler?

Şu an başka birisiyle evli. Mutlu ve çocukları oldu. Mükemmel bir yaşantıya sahipler hiç bir sıkıntıları yok. Sanki beni bırakarak mutluluğu yakalamış gibi.

Ben ise tamamen bir harabeyim. Onun artığıyım. Biraz uzamış saça, kirli sakala dayanamayan benim saçlarım ve sakalları artık birbirine karışıyor. Evden hiç çıkmıyorum. Çıktığım zaman da nereye gideceğimi bilmeden motorsikletimi sürüyorum amaçsızca. Bazen aklıma geliyor eski eşim. O ne kadar mutlu ben ne kadar ölü gibi... Böylesini hak edip etmediğimi sürekli sorguluyorum. Ve düşünüyorum ; '' Acaba arada beni düşünüyor mu? '' diye.

Geçen yolda karşılaştık. Çocuklarıyla birlikte geziyorlardı. Beni gördüğünde bir yabancıya bakar gibi bakmıştı. Haklıydı öyle bakmakta tabi. Gençlik ateşiyle bakan gözlerim artık sönük ve ruhsuzca bakıyordu. Sürekli pis pis sırıtan ağzım artık sadece düz bir çizgi şeklinde duruyordu. Kıpır kıpır hareket eden bedenim artık hiç hareket etmek istemeyen kök salmış bir ağaç gibi duruyordu.
Kısaca genç, tutkulu , ruhlu ve bedeni yeniye nazaran daha cılız bir çocuk olarak bıraktığı beni saçı sakalı birbirine karışmış, serseri tipli, ruhsuz, ölü gibi ve daha iri bir adam olarak bulduğu için bir yabancıya bakar gibi bakmıştı.

İlkin o kisi olduysa normaldir 😉 ama yoklujtan onu dusunuyosun bencr