Unutamadım, unutamıyorum; ve galiba unutamayacağım?

Hani derler ya ; çok sevenler çok sevenler sevdikleriyle imtihan edilir diye...
tam da bunu yaşıyorum belki de..
gerçekten çok masum bir aşk beslediğim melek yüzlü bir sevgilim vardı. Her şey ilk zamanlar çok iyi gidiyor ; her saat birbirimizi merak ediyor ve sevgi sözcükleri fısıldıyorduk... birbirimize şarkılar gönderiyor.. beraber denizi izliyor , gözlerine bile bakarken kalp atışlarım yükseliyordu.. daha ellerini bile tutmadım 1.5 yıllık ilişkimizde... sevgilimin annesi ve babası ; o çok küçük yaşta trafik kazasında vefat etmiş. bunu da amcası ve halası büyütmüşler. Yani ben onun belki sadece kocası olmayacaktım ; hem annesi hem babası hem de kocası olacaktım , ben onunla ölüme vardım..
ve bir zaman sonra halası bizim ikimizi öğreniyor ama benim mesleğimden (Subayım) dolayı buna itiraz ediyor ve karşı çıkıyor bu Aşka.
Ama her şeye rağmen o bu karşı çıkışları umursamıyordu fakat bana karşı konuşmalarında farklılaşmaları gözlemleyebiliyordum.
Bir sabah uyandığımda yine her zaman ki "Günaydın" mesajını atmak için telefonu açtım ve beni her yerden engellediğini gördüm; O anı anlatamam, beynimden soğuk sular dökülmüş gibi , canlı canlı gömülmüşüm gibi hissettim. Hatırladıkça gözlerim dolar.
Sonra bir şekilde iletişime geçtim ve önceki gece halasının telefonunu kırdığını ve bu ilişkiye kesinlikle karşı çıktığını, hakkını helal etmeyeceğini söylediğini söyledi... bir şey diyemedim, konuşamadım, " seni çok seviyorum, gitme" diyemedim. 2-3 dakika sessiz kaldım telefonda sonra kapattı... ve bir daha konuşmadık.
Ama Unutamadım, unutamıyorum; ve galiba unutamayacağım !!!

Gittiği günden beri sanki nefes almıyorum, hayatın rengi o , saatim hep onu gösteriyor, tüm kızlar bana onu hatırlatıyor, başka kimseyi düşünemiyorum. onu düşünmeyi bile seviyorum, tüm sohbetlerim ona çıksın istiyorum.

Anlatmak istedim bu güzel derdimi, ben derdimi seviyorum,, Allah beni bu dertten mahrum bırakmasın.

Teşekkür ederim.