Babası ve annesi ayrı olan var mı? Babasız büyüyen?

zordur. çok zor.. nasıl anlatsam, nasıl başlasam bilemiyorum. babasız büyümekten farklı biraz aslında demek istediklerim. babanın ölmesi veya hiç görememeniz değil. var ama aslında olmaması. ne yokluğunu kabullenmek ne de varlığını. ölmüş olsa, yoktu dersin. allah aldı canını. gitti. ahirette görüşürüm dersin. ama ölmedi. burada. bazen var bazen yok...

bir gün, apartmandan gelen sesleri merdivenden duyarsın. daha sekiz yaşındayken. kıyametin sesidir. bir daha asla hiç bir şeyin eskisi gibi olamayacağının sesidir... bilemezsin. çocuk aklınla yalnızca her zamanki kavgalar olarak düşünürsün. komşunun kapısında duyarken o bağrışları, biraz da utanırsın.. çıkarsın yukarı, abin gelme der. geç içeri. -peki.. bekledim.. dinledim. salondan duyduğum ve hafızama kazınan tek kelime 'neden'di. neden.. neden? anne söylesene neye neden? niçin bu kavga..

sonra bakarsın anne gelir, kalkın gidiyoruz.. ablayla beraber çıkılır yola. peki anne, babam neden gelmiyor? neden o evde kaldı tek başına? biz neden dedeme gidiyoruz...
günlerce kalınır evden ayrı. ağlayan yüzlerle.. ve babayı suçlayan, bir çocuğun önünde denmeyecek lafları eden teyzeler ve dayılarla.. ne yapmış ki bu adam dersiniz sekiz yaş aklıyla? aslında yaş sekiz değildir artık. yaşanan o şok büyütmüştür seni bir günde iki günde... artık anlarsın...

ben ailemle beraber yaşıyorum babam hayatta ama yok 25 yıldır hiç iyi anlaşamadık biz oturup karşılıklı iki duble rakı içemedim mesela bana araba kullanmayı öğretmedi benimle gezip dolaşmadı 5 10 lira hariç hiç harçlık vermedi kız arkadaşımla tanışmak istemedi oturup bana hiç nasihat vermedi hiç dinliyemedim ben babamı hep kızdı bağırdı çağırdı içki içti saydı sövdü hiçbi zaman beni dövmesine beni ezmesine izin vermedim defalarca yumruk yumruğa kavgaya girdiğimiz ama yinede vurmaya kıyamadığım bir parçam atamam satamam sayamam söven isyan edemem o benim babam gönül isterdiki... neyse boşverin