Ayrılık acısı, boşluk hissi... Ne yapmalıyım?

Ben sana olacakları ve senin yapabileceklerini söyliyim,

Şu an hayatının en kötü anını yaşadığını düşünüyorsun, sanki bütün herkes üzerine üzerine geliyor ve nefes almanın ilk kez bu denli acı olduğunu düşünüyosun. Ciddi bi boşluk var içinde. O boşluğu açan kişinin doldurmasını bekleyeceksin; ağlayacaksın, hemde hıçkıra hıçkıra. O sana geri dönsün isteyeceksin ve daha fazla dayanamayıp onu arayacaksın. Eğer vicdanlıysa sevdiğin, sana geri dönecektir ama sevdiğinden değil, acıdığından. Bu gerçek, bunu herkes bilir ama hiç kimse kabullenmez. İnsan sevdiğine toz konduramaz, yediremez bu hissizliği ne kalbine, ne mantığına. Sende de öyle olacak.

Belki kendini içkiye vereceksin, dışarıya çıkacaksın, bol bol alışveriş yapacaksın. Yeni insanlar tanıyacaksın, yeni insanların soluğu olucaksın belki. Hepsi kısa vadeli olacak. Kiminin kaşı benzeyecek O'na, kimin kokusu, kiminin elleri. Fakat hiç biri o olmayacak. Sen kendini kabullendireceksin belki zamanla ama mantığın buna asla izin vermeyecek. Bundan da sıkılacaksın.

Son çare (asıl çaresizlik), şayet canından da çok sevdiysen ölmeyi isteyeceksin. Yaptığın hiçbir şeyin tat vermediğini ve hayatın yalnızca aptallıklarla dolu olduğunu farkettiğin an, bedenini olduğun yerde bırakıp; ruhunu çok ötelere göndermek isteyeceksin. Ve inan bana bunun hiçbir faydası olmayacak. Herkes hayatın belli noktalarında kötü anlarla karşılaşacak. Bu mutluluk olur, aşk olur, sürpriz olur, kötü olur, karanlık olur. Ve dahası. Vakti gelince herkes, hayatında yer edinen o olayı yaşar. Sonu iyi ya da kötü önemli olan senin onu nasıl karşıladığın. Sonunda nasıl bir şey öğrendiğin. İnan bana insanlar acılarından ders çıkardıkları kadar mutluluklarından da ders çıkarsalardı şu an mutsuz insan sayısı bu kadar çok olmazdı.

Her karanlığın aydınlığa çıkan bi yolu var bundan emin ol. Senin şu an yapman gerekn tek şey, duygularınla değil mantığınla, iradenle hareket etmek. İnsanların sana ihtiyacı var. Seni sevmeyen bi adama ne vaktini harca, ne de sevgini. Senin kıymetini bilecek ne insanlar çıkar karşına. Dirayetini koru, güçlü ol sakın yenilme. Paraya mı ihtiyacın var? Hiç dert etme, bulunur. Dosta mı ihtiyacın var? Ben buradayım, ve benim gibi yüzlerce insan. Yalnız mısın? Emin ol bu konuda asla yalnız değilsin. Senin gibi, benim gibi yalnız olan binlerce kişi var. Her ayrılık, senin gerçekleri görmeni sağlar. Seni seven insanları düşün, aileni, dostlarını... Her şeyi zamana bırakmaktan başka çare de yok. Zamanın iyi gelmediğini düşündüğün o an bile, zaman akıp gidiyor. Seninde o zamanı iyi değerlendirmen gerekiyor. Ağlayarak, karşındaki insanı özel kılma. O bunları hakedecek kadar iyi biri değil.

Neyse, yazdıklarımı iyi oku, iyi düşün. Tek sen değil, her mutsuzlukla savaşan, acı çektiğini hisseden herkes okusun bunları.

Kimse sizin hislerinizden daha değerli değil. Mutlu olmayı kaderiniz olarak görün. Ve asla umudunuzu yitirmeyin.

Sevgilerimle...

"Arasam, biliyorum açmayacak ya da açıp kalbimden geçen her şeyi bozacak. Dönsem, biliyorum özlediklerim aynı olmayacak. Başlasak, biliyorum birbirimizden daha çok nefret edeceğiz. Bu kadar şeyi biliyorum, ama soluk borumu kesip, burnumun ucunda sızıya dönüşen hissi ne yapacağımı bilmiyorum."

bu söz geldi aklıma yazdıklarını okuyunca...

Ne yaparsan yap geçmez. Gün içinde koşuşturmacadan belki farkına varamazsın ama gece yalnız kaldığında olan bitenle yüzleşmek zorunda kalıyorsun. Yapacak bir şey yok, alışıyorsun zamanla...