Askerimi Çok Özlüyorum :(

Beklerken özlemek değil benimkisi ayrıyken özlemek

Herşey 7 ay önce başladı.İşe yeni girmiştim görür görmez vuruldum diyebilirim.Ama sevgilisi vardı umudum yoktu saçmalama senin olmaz o diyordum.Bana hep sıcak davranırdı güldürürdü ilgilenirdi gözlerimin içine bakardı birşeyler hissediyordum sanki.Sonra başkasına aşık oldum ama o beni yarı yolsa bıraktı başlamadan bitti ilişkimiz yaralıydı yüreğim.

Bir gece iş yerindeki sevdiğim çocuğun askere gideceğini öğrendim. İlişkiyi de kaldırdığını gördüm. Facebook aracılığıyla mesaj attım vedalaşmak için. Kendisi bana çok sıcak davrandı. Derken laf lafı açtı ve bana tel nosunu verdi.

O gece sabah 5 e kadar konuştuk whatsupptan. Fotolar attık sohbet falan. İki sevgili gibi. Sonra "Sana aşkım desem olur mu :) " dedi Ben de seviyordum, istiyordum, sevdiğini, hoşlandığını söyledi. Çıkmaya başladık. Aradan 1 ay geçti dağıtıma gelecek konuşmadığımız saat dakika olmamıştı. Güzeldi o günler :)

İlk buluşma ilk heyecan.

Buluştuk, çekiniyoduk, utanıyorduk. Sonra askerde bana hediyeler yaptırmış. Çok değerli şeylerdi onlar benim için, gözüm gibi sakındım, baktım, her gün öperdim onları. Neler mi?

İsmimiz yazılı olan asker künyesi tarih ve seni seviyorum yazılı.

Anahtarlık örmüş evimizinmiş :).

Tesbih yaptırmış ismimiz yazıyordu, en çok onu severdim :). Askerden gelene kadar künyeyi boynumdan çıkarmadım söz verdim kalbimin üstünde taşıdım onu. Tişörtü, parfümü, bilekliği..

Gitmeden ciğerlerime çektim kokusunu hiç gitmeyecekmiş gibi tuttum ellerinden hiç bırakmayacakmış gibi..

Saç tellerine kadar aşık oldum sevdim. Sahiplendim, korudum elimden gelse nefesimi yüreğimi alıp ona verecektim. Hasta oldu ben üzüldüm, ben de hasta oldum. Yemedi, ben de yemedim boğazımdan geçmedi. Her şarkıda o vardı. Beraber şarkılar dinlerdik telefonda şarkılarımız oldu bizim.. Şiir defterimiz oldu bizim. Allahım dedim ben senden istedim sen bana verdin şükür rabbim sana sen sevdiğimi bana bağışla onu koru dedim geceler boyu nöbetinde dualar ettim. Uykulardan uyandığım bile olurdu. Sabah telefonuna koşarak cevap verirdim bir gün bile aksatmadım...

Doğu görevi geldi çattı..

Ağlayarak yolladım onu kucağında çocuklar gibiydim. Ağlama güçlü dur ki bende güçlü olayım dedi ve gözlerimi sildi. Son kez kokusunu içime çektim öptüm koklaya koklaya cennet kokulumu askerimi komutanımı.

Selam verdik birbirimize sonra kendine iyi bak oralarda dedim arkasını döndü geri döndü son kez öptü beni uzunca ve gitti...

O gece sabaha kadar ağladım yolculuk boyunca da konuştuk onu yalnız bırakmadım ağladığımı bildiği için o da beni yalnız bırakmadı teselli etti. Her şey çok güzel gidiyordu tabii buraya kadar..

En zor zamanlar başlıyor işte.

Asker bekleyenler bilir doğu görevini. Neler neler. Hastalanmalar mı desek, üst devre muhabbetleri mi desek. Kavgalar mı desek... Asker psikolojisi tabii, çeşit çeşit insan..

Gelelim bizim duruma. Sular burada bulanmaya başladı işte. Ankesörlüler var tabii en başta. Hani derler ya şafak azaldıkça rahatlık artar diye aynen sevgilimde de o rahatlık başlamıştı. Kavgalar, kalp kırmalar ama ben yine defalarca affettim. Askerimdi o benim biriciğim ilk ve tek aşkımdı. Kıyamadığımdı..

Meğerse eskisini unutamamış :(

Zamanla bunu hissediyordu laf aralarında o kızın ismi geçiyordu. Kızdım kaç kere küstük konuşmadık günlerce..

Ağzının içine kurban olduğum..

Hep bunu derdim ona her sabah whatsapptan foto çeker atardı her sabah onunla uyanırdım. Sesiyle uyanırdım. Bazen içimi bir korku sarardı ya bir daha sesini duyamazsam yokluğunda naparım diye.. Bana "Ben hep yanındayım hiç bir yere gitmicem kabinden hiç çıkmicam" derdi öyle diyince içime su serperdi adeta..

Ayrılık vakti yaklaşıyor..

Ona tişört ve gümüş künye almıştım. İzne gelecekti benim için hediyelerini vermek için can atıyordum. Ama onun bana verdiklerini de ona iade edeceğim nereden aklıma gelirdi ki :( ...

Kendinden soğutmaya başlamıştı farklı insanlara yöneldi beni unutmaya ve ihmal etmeye başladı canım yanacaktı biliyorum. Saçlarının teline kadar sevdiğim adam beni bırakacaktı. Ayrılık çanları çalıyordu.

Ben yapamıyorum seninle yapamayacağım, biz olamayacağız..

Bu sözle bitti herşey. Bütün anılar yandı yıkıldı bitti bir sözüyle. Saçlarının, sakallarının uzadığını görememek, dokunamamak, sarılamamak..

İzne geldi şu an ve benim canım öyle gidiyor ki o eskisini istiyor ve onun yanında şu an ona bakıyor onu görüyor her gün. Sevgili değiller ama askerimin gönlü onda kalmış ve hala onda..Ne acıdır bu duygu başkası için duygularının çiğnenmesi umutlarının yıkılması..

Hakkımı helal edicek miyim? ASLA !!

Elbette ki kim bu hayatta ne ekerse onu biçer. Onun canının yanma sırası da gelecek eminim buna..

Hergün bakıp da ağladığım o fotoğraf..

Aldığım tişörtü giydiğini görünce ne kadar mutlu oldum. Ama yüreğim bir yandan da buruktu. Ona dokunamamak. Ne de güzel yakışmış askerime diyememek. Fotoğrafındaki o solgun yüzü mutsuz ağlamaklı gözleri beni benden öyle bir aldı ki..

Belki de o da istemezdi böyle olmasını onu unutmayı denedi bende belki ama sevememiş demek ki unutamadı onu. Duygularıma nolucak peki ? Onun için döktüğüm gözyaşlarına ? Kim vericek hesabını kim ödücek ? Allahıma her gün dua ediyorum beni gözyaşlarımı yanına bırakma diye Rabbim büyüktür şüphesiz. O napacağını bilir..

O hala burda bazen kalk git yanına sor hesabını diyor içimdeki ses.

Gidemiyor insan. Ne kadar canım yansa da kime haykırsam kime anlatsam acımı. Duvarlar üzerime geliyor bazen daralıyorum. Onsuzluk öyle büyük bir boşluk ki. Canım çok yanıyor..

Bencemi okuduğunuz için teşekkür ederim şimdiden :)