Ayrılığı Kabullenmeye Çalışıyorum

Merhabalar.

Bundan tam 2 sene önce kız arkadaşımla tanıştım. Kusursuz dediğim güzel bir ilişkimiz vardı, şuana kadar. Bundan tam 4 ay önce belli başlı problemler ortaya çıkmaya başladı, soğukluklar girdi araya. Kendisinin özel problemleri oldu, kim olduğunu bilmesenizde buraya yazıp dillendirmek istemediğim birşey. Psikolojisini etkiledi. Benden koptu gitti. Kolay vazgeçen biri değilim yanında olmaya çalıştım sevgimin ona yardım edebileceğini düşündüm. Olmadı yinede yapamadık. 1 Ay önce benden ayrıldı. Bense hala beni sevdiğini düşündüğüm için peşinden gittim, yine olmadı sevmiyorum senden soğudum dedi gözlerime bakarak. Bittiğini kabullenmemi istedi.

Kabullenmeye çalışıyorum...

Her yerde anılarımız var atamıyorum zihnimden. Biliyorum zamanla geçicek ama o zaman birtürlü geçmiyo. 3 ay olsada unutsam, 5 ay olsada unutsam diyorum kendi kendime. Ümidimi kırdım dönmiyceni kabullendim, güçlü olmaya çalışıyorum. Oturdum zamanın akıp gitmesini ve birgün uyandığımda aklıma gelmemesini bekliyorum. Geçicek biliyorum, elbet geçicek.

İnsanız dimi, hepimiz yaşıyoruz böyle şeyler. Herkesin yaşadığı kendine büyük derler, kocaman görüyorum şu ufak olması gereken derdimi. İnsanlar neler yaşıyor dimi şu dünyada, insanlar açlıktan ölürken, anneler babalar evlatlarını terör yüzünden kaybederken sen kimsin seni sevmeyen bir kıza üzülüyosunki diyorum. İşte herkezin yaşadığı kendine büyük maalesef. Boğazıma takılan o hissin geçeceği günü sabırsızlıkla bekliyorum.

Zamanın için teşekkürler okuyan insan. Tek amacım söyleyemediklerimi söylemek belki biraz kendimi rahatlatmaktı. Doğrumu yazdım, böyle iç dökmeler yapılıyormu bu sitede bilmiyorum, şu an üye oldum. Yanlış yaptıysam affola, Zamanınız için teşekkürler.