Bazen İmkansızı Yaşarsın, Ama Yine de Seversin!

İmkansızımsın!

Yollarını gözlersin sevdiğinin hep her gece, her sabah. Bakarsın bom boş, kap kara karanlık yollara gelir mi diye. Durursun bom boş sokakta gelsin de bakıyım o güzel gözlere.

Biraz olsun özlemim dinsin, çünkü seviyorsundur onu.

İmkansız da olsa, zor da olsa. Geçmişe dalarsın uzaklara, çok uzaklara. Onda bulduğun huzuru mutluluğu düşünürsün hep. Ama yok bir zamanlar deli gibi sevdiğin sevildiğin adam bir bakmışsın yalan olmuş, rüzgar gibi esip geçmiş hayatından.

Özlem öyle bastırmış ki! yüreğini yakıp kavuruyor. Bazen sönüyormuş gibi oluyor. Bazense alev alev yanıyor.

Yavaş yavaş, acıta acıta bitiriyor içini bu aşk.

Bir zamanlar uğruna öldüğün adam artık yüzüne bile bakmıyor. Neden umut verip üzmiyim diye, neden çünkü imkansız. İmkansızım.