Sessiz Yakarışlar

Senden ayrılınca, bir hayal dünyasından uyandım sanki.Toz pembe gözüken her şey simsiyahmış. Aşk diye sundukları şerbet zehirmiş meğerse. Ben senden ayrılınca ,hiçbir zaman eski ben olamadım. Hep kırık hep dökük. Hayatın acımasız yüzü ile başbaşa kalmış ufak bir çocuk gibiyim. Çare medet diye sarıldıgım kollar dikenmiş megerse, sarıldıkça kanatıyormuşta haberim yokmuş.

Hiçbir şeyin farkında olmayan bir ben olsa hayat daha kolay olur diyorum bazen.

Görmeyen , duymayan ve farkında olmayan. İşte bu hayat dışarıdaki delilere cennet. Bana ise her gün cehennem. Başbaşayım odamın sessiz ayazında ,konuşsam kelimelerin agırlıgında ezilirsin.En iyisi ben susayım.Yutayım sundugun zehri. Hayat biz akıllıra göre degil zaten.