Sessiz Sedasız Direnimsi

Acı çekmek. Herkesten habersiz sessiz çığlıklar atmak... Eskiden iyiydi,güzeldi ağlayabilirdim ama şimdi zerre damla gözyaşı yok. Ağlayamıyorum gözyaşlarımın içime içime aktığı hissini anlayabiliyorum. Kimseden habersiz kendi sessizliğim de boğuluyorum. Artık yok o ağlama krizleri,artık yok o bayılmayalar ama şu an ilk defa ağlamaya muhtaç olduğumu hissediyorum...

Beni en çok acıtan şey de en sevdiklerimin beni yanlız bırakması, beni anlamamaları ya da anlayıp yanlış anlamaları. Bu kadar hüzün, bu kadar acı ne için? Demek ki sadece kendimi düşünmem gerek ama olmuyor huy bu atsan atılmaz satsan satılmaz.

Susuyorum, konuşma yok ama içim acıyor be. Ağlamak istiyorum ki bir rahatlayayım. Gözlerim kuru, akmıyor inci taneleri...

Sessizce ölmeyi bekliyorum. Denemek için erken daha. Zamanla her şey. Kendime küçük zararlar veriyorum belki acırda oraya yoğunlaşırım artık acı bile hissetmiyorum vücudum.

Bunları hak edecek ne yaptım ben? Köşem de sessiz bir kız çocuğuydum ben.

Duygularım olmuş bir okyanus kendi benliğimde yok oluyorum sessiz...