Ve Kadının Nefesi Bir Zamanlar Nefret Ettiği Sigara Kokuyordu

"Nasıl içiyorsun şu illeti?" derdi kadın hep adama. "Bak birdaha içersen seninle asla konuşmam!" diye de eklerdi.

Sigarasından bir nefes daha alırken bunları geçirdi aklından kadın. Ansızın gülümsedi. Buruk bir gülümsemeydi bu...

Adam yoktu, gitmişti. Ve kadın onun yokluğunda çok sigara içmişti. Koklayarak öperdi hep adamı. Teninin kokusuna karışmış sigara kokusu gelirdi burnuna. Kızardı içinden ona. Şimdiyse ciğerleri onun kokusuyla dolsun diye dumanı çekiyordu içine.

Bir tane daha ve bir tane daha... Paket bitmişti, adam yeniden gitmişti.

Bir sızı vardı. Tam, tam burnunun direği sızlıyordu. Koklayarak öpenlerin özlerken burnunun direği sızlardı çünkü...

Onu soranlar oluyordu bazen. "Boşver, yak bir sigara daha." diyordu.

İçi yanıyordu kadının. Elindeki sigarayla beraber o da kül oluyordu. "Geçer, zamanla geçer." diyorlardı. Zaman geçmişti, bu acı geçmemişti. Peki ilaç, zamanın neresindeydi?