Duvarlara Bile Güvenemiyorum Artık

Duvarlara bile güvenmiyorum evet. Nasıl bu hale geldim ve neden kimseye güvenmemeniz gerektiğini kendi hikayemle anlatmaya çalışacağım sizlere..

Ben 22 yaşındayım ve bu zamana kadar bir genç kızın yasayıpta bu enkazın altından sağ çıkamayacağı şeyler yaşadım. Gerek ailevi gerekse maddi ve ilişkimde...

Bu yüzden insanların dertlerini dinlemeyi ve onlara çareler bulmayı çok seviyordum. Benim düştüğüm hatalara kimsenin düşmemesi için tanıdık tanımadık her kıza yol gösteriyordum. Üniversite okuduğum için etrafımdaki insanlardan sıkıldım ve sanal dostluklar kurmaya başlamıştım.

Birgün çok mutlu bir çift gördüm.

Ben onlar gibi mutlu değildim kıskanmak yerine birbirlerine çok yakıştıklarını ve ayrılmamaları gerektiğini söyledim. Öyle güzel fotografları vardı ki maşallah diye mesaj atmak imkansız gibiydi..Teşekkür ederim dedi kız bana. Sonra dertleştik biraz.

Tam 1 sene geçti ve biz dost olmuştuk onunla.

Aramızdan su bile sızmıyordu..Onlar ise ayrılmıştı. En zor günlerinde onu aradım hep yanında oldum uzaktada olsa tek güvendiği sevdiği dostu bendim. Bundan önceki ilişkisinde sevgilisi vefat etmiş bunları bana ilk kez anlatıyordu. Onu anlatırken ben ders çalışıyordum. Kalemleri elimden nasıl fırlattım bilmiyorum yangın merdivenlerine gittim. Bağıra çağıra ağladım..

"Kendi acılarımı yutkuna yutkuna yaşarken bir başkasının acısına kalbim bile dayanmıyordu"

Beklenen son...

Sevgilisiyle barışmıştı. Ve bir gün telefonum çaldı. Arayan sevgilisiydi. Birdaha bu kıza yazmıyorsun benden başkasıyla görüşmeyecek biz mutluyuz vb. Duyduklarıma inanmak bile istemiyordum. Neyse barışsınlar mutlu olsun yeterki dedim. Hiç bir suçum yokken en zor zamanlarında bile yanında olan beni artık istemiyordu.. O günden sonra hiç görüşmedik... Daha sonra duydum ki yine ayrılmışlar.

"Kimin yarasına kabuk olursam kanatıyordu beni "

Bu arada benimde bir sevgilim vardı 2011 yılından beri birlikteydik.

Bu olaylar olurken onunla bir ayrıl bir barış sürdürerek devam ediyorduk ilişkimize.

Neden yakınındaki insanlarla arkadaşlık yapmadın neden onlara derdini anlatmadın diyorsunuz belki de. Neden mi ?

Ben bağıra çağıra ağlarken su bile içerken yutkunamazken 'Senin gece yarıları ağlayışların yüzüne okula gidemedik dün diyebilen insanlardı' etrafımdakiler. Hastayken neyin var diye sormayan insanlardı. O yüzden dostlugu hep uzakta aradım..

İkinci darbeyi almam zor olmadı.

Aradan aylar geçmişti ve aldatılan bir kızla tanışmıştım. Bana hikayesini anlattı.. O zamanlar bende sevgilimden ayrıydım. Sevgilim whatsaptan beni engellemişti bende ona güvendiğim için numarasini verdim bakarmisin resminde ne var , son görülmesi ne zaman diye soruyordum oda bana söylüyordu.Ve birgün tüm acınası hallerimin olduğu mesajları eski sevgilime göndermişti whatsaptan. O an dünyam yıkıldı. Ben gururumu ezip bir mesaj bile yazmak istemezken o kız beni ona rezil etmişti. Onunlada bitmişti arkadaşlığımız.. O ise şu an o aldatan çocukla birlikteler hala.

Aradan bir sene gecti nerdeyse.. Ben yine akıllanmadım. Anasayfada gezerken bir kız gördüm. Benden yaşça küçüktü..şu an 18 yaşında.

Bir forma yakıyordu ve fotograf paylaşmıştı. Dayanamadım mesaj attım. Üzülmüştüm o durumuna. Konuştuk. Abla diyordu bana bende ona kardeşim diyordum. Tam 1 sene boyunca bir kez olsun yanlişini görmedim. Hep eski hikayelerimi anlatıyordum bak bu şekilde beni üzdüler diyordum her şeyimi biliyordu. Her sırrımı her anımı. Bildiklerinden en önemlisi ben nasıl kolay yıkılırım, en zayıf noktam neresi bunlardı. Onunda benden başka kimsesi yoktu.

Öz kardeşim kadar çok seviyordum.

O üzülse ben ondan daha çok üzülüyordum. O da ben de yeni biriyle çıkmaya başladık.. Daha onun ilişkisi bir haftalıktı. Birgün yeni çıktığım kişiden ayrıldım. Zor bir gün geciriyordum. Faceden yazdım o ise instagramdan mesaj atarmisin face şifremi sevgilim biliyor abla dedi. İnstagramdan konuşuyorduk.

Gözlerimde yaşlar olan bir fotoğraf attım. Bu haldeyim yazdım. Konuştuk biraz. Ve bir mesaj... Ben sevgilisiyim üzülme asla senin hayat hikayeni biliyorum , 5 senelik ilişkini de biliyorum bugüne kadar olan tüm mesajlarinizi okudum vb şeyler söyledi.

Tüm sırlarımı bilen sayısı ikiye çıkmıştı.

O mesaji görünce sinirden titremeye başladım.Nasıl olur bir senedir kardeş dediğim insan tüm özelimi daha bir haftalık yüz yüze bile görmediği insana anlatır donup kalmıştım ve bir mesaj attım. O'na söyle benim özelimi daha iki günlük tanıdığına anlatan insana kardeş diyemem dedim tüm her yerden engelledim onu.. Bir özür mesaji bile gelmemişti.

Artık insanlara zerre kadar güvenmemeye başladım.

Kapıyı bile kitlerken yüzlerce kez kontrol ediyordum. Kimseye derdimi anlatmamaya başladım. Sevdiğim adama bile güvememiyordum. Artık her konuştuğum kız veya erkek ilerde canımi yakarlarsa diye onlardan intikam almak için kozlar hazırlamaya başladım. şu an her konuştuğum insanı hayatından edebilecek kozlar var elimde.

Mesela sevgilileriyle konuşmalarını bana attıklarında silmiyorum.

Belki ilerde lazım olur diye. Neyin var diyenlere sadece iyiyim diyorum. Acımdan ölsem bile yatağıma girip saatlerce ağlıyorum, kimseyle konuşmuyorum. Hepsi de sevgilileri için beni bu kadar üzdüler. Sevgili gider. Sevgili bir sözünüze bile tahammül edemez ama dostlar hep kalır.Bu sözüm sevgilisi için kardeş dediği insanlardan vazgeçenlere gelsin.

"Kimseye içinizi dökmeyin toparlamak yine size kalıyor"

Beni bu kadar güvensiz yapan herkese teşekkür ediyorum..

İyi ki gittiniz hayatımdan...