Sahi Bu mu Aşk Dedikleri Şey?

Hayatım hakkında bahsetcem kısaca...

İlk gördüğümde bir şey hissetmedim sadece uzaktan görmüştüm. Sürekli mesaj atıp duruyordu telefonlarını açmıyordum sadece mesajlarına cevap veriyordum çünkü ben sevmediğim birisinin sesine tahammül edemezdim. Bir gün bir daha aramasın diye 5 dakika konuşuyum dedim nerden bilebilrdim 2 saat konuşacağımı.

ilk alo dediğinde içimde tuhaf bir his olmuştu nefret ettiğim kişinin sesini duyunca böyle hissedeceğimi tahmin edemezdim. Tipi çekici gelmemişti daha doğrusu hiçbir şeyi. Evet doğru ben onun sesine aşık oldum.

Sonra sürekli konuşmaya başladık. Çok mutlu ediyordu beni. Onu tanıdıkça hayranlık duymaya başladım. Tanıdıkça seviyodum mükemmel olduğunu düşünüyordum.

Sesi o kadar güzeldi ki ne dediğini dinlemiyordum.

Beni ait olduğum dünyadan çıkarmıştı sürekli onu düşünüyordum. Kendimi onun yanına yakıştırmıyordum ilk zamanlar gözüme çirkin gelen kişi şimdi dünya yakışıklısıydı. O kadar mükemmel birisiydi ki ben onu haketmiyorum diyodum hep. Ve daha da tuhafı ben onu karşılıksız seviyordum sevgili olmamıza rağmen.

Kimseye bu kadar güvenmemiştim. Daha da tuhafı beni sevip sevmemesi umrumda bile değildi kimle ne yaptığı bile belki umrumda değildi.

Onu düşünmekten kötü şeyler yapacağı aklımın ucuna bile gelmezdi.

Benim yüzümden aramızda çok engeller vardı. Duygularımı tarif bile edemiyorum sadece onu düşünüyodum hep onu... 4 ay çıktık ve şu an o günler bana rüya gibi geliyor.

4 ayın sonrasında aldatıldığımı öğrendim. Tamam beni seviyor bana aşıktı demiyorum ama aldatmasını hiç beklemezdim ki ondan. İlk zamanlar kabul edememe sorunu yaşadım tabiki ve sonra dedim ki benimle mutlu olamamış onunla mutlu olsun. Sevgilisiyle resimlerini görüyordum hep içim acıyordu gördükçe ama onada kıyamıyordum.

Beni paramparça eden kişinin mutlu olmasını istedim..

Ve beni asıl yıkan şey aldatması değil aynı anda bir kaç kişiyle aldatması oldu. Benim önce sesine sonra karakterine aşık olduğum kişi karaktersizin te ki çıktı. Defalarca aradı beni ve hiçbirinde iyi niyetli değildi. Kendime kızgındım ona kızgındım ve tek beklentim pişman olmasıydı.

Hayatımda kimse onun kadar acı yaşatmadı bana. O beni aldattı neyini seviyorum bu kadar dedikçe daha çok sevdim. Zamanla yokluğuna alıştım ama sanki o benim bir parçam olmuştu sanki onunla aynı evde yaşıyoduk resmen hayaliyle yaşıyodum çok tuhaf bir duygu bu.

İlk hoşlandığım ya da ilk sevdiğim kişi değildi ama kimseyi böyle sevmedim hemde yaptığı o kadar şeye rağmen..

Ondan önce de sevdiklerim oldu ama karşımda ki kişinin bir hatası olduğu zaman en fazla iki gün üzülüp sonra hemen unutan birisiydim. Platonik hoşlandığım kişilerde oldu iki gün üzülüp sonra hiç tanımamış gibi unuttuğum. Bunda da öyle düşündüm çünkü biliyordum kısa bir zaman üzülüp unutacaktım ama öyle olmadı işte olmadı..

Bana bunları yapan birisini sevdiğim ve unutamadığım için kendimden nefret ettim iğrendim..

Ona karşı hem nefret hem sevgi vardı içimde. Nefretin bana zarar verdiğinin farkına vardım nefret ettkçe daha çok üzülüyordum. Şimdi elimden geldiğince iyi hatırlamaya çalışıyorum.

Bu arada ayrılalı 3 sene oldu. Baya uzun yazdım okuyanlara teşekkür ederim :)