Ben Sadece Babamın Prensesiydim Genç Adam

"Prenses" derdin bana bazen. Aslında sevmezdim bu kelimeyi. Ama senin ağzından dökülürken ne kadar tatlı gelirdi o harfler. Zaten hiç hoşlanmadığım neleri sevmedim ki seninle. Her şey sende güzel duruyordu her hareketin her sözcüğün aşka dönüşüyordu.

Mucize gibi gelmiştin hayatıma aşk olmuştun, umut olmuştun, yarınım olmuştun.

Her şeyin bu kadar güzel olmasının mümkün olmadığı gerçeğini unutmuştum. Göğsün dünyanın en huzurlu yeri, kalp atışın en güzel müziğiydi. Sonsuza kadar hiç sıkılmadan orada kalmak istedim hep.

Nasıl da uğraşmıştın yalnız seni seveyim sana ait olayım diye. Gözlerinde aşkı gördüm hiç bitmez sandığım o aşkı. Birgün tükenip biteceğini nereden bilebilirdim.

Evet hatalarım oldu genç adam! İkimiz de mükemmel değildik ufak tefek sıkıntılar olacaktı elbet. Ama hiçbir zaman seni sevmekten vazgeçmeyi aklımdan geçirmedim. Çocuğum gibi sevdim seni, hiç kıyamadan, içim titreyerek.

Ayrıldık yine vazgeçmedim, bekledim, dön dedim. Sense sadece kırıp dökmeyi bildin sana ait bu yüreği.

Nasıl bir aşktı senin ki bu kadar kolay silip atmak mümkün mü? Benimsin dediğini bırakıp gitmek bu kadar mı kolay? Ne olursa olsun mücadele etmek gerekmez miydi?

Şimdi bir başkası prensesin olmuş duydum. Benimle yaşadığın herşeyi onunla yaşayacaksın biliyorum. Evet canımı yakıyor bunu düşünmek, nefesi mi kesiyor hatta.Ama inanıyorum ki bana yaşattığın hiçbir şey yanına kalmayacak.

Senden çok şey öğrendim genç adam. Ve en önemlisi artık biliyorum ki "ben sadece babamın prensesiydim".