O Dayağı Yediğim Gün Büyüdüm

Beni çocuk olarak görüyorlardı. Oysa o dayağı yediğim gün büyümüştüm...


Ben ortaokula kadar annemin koynundan çıkmazdım. O nereye ben oraya. Okula giderken bile onu bırakmak istemezdim. Ta ki o adamla tanışana kadar...


Annem bir şeyler olduğunu anlamıştı. Annemden babamdan bütün ailemden kopmuştum. Aynı evin içinde yabancı insanlar gibi olmuştuk. Çünkü benim ailem, hayatım o olmuştu...


Beni çocuk olarak görüyorlardı. Oysa o dayağı yediğim gün büyümüştüm...


Aradan tam 5 yıl geçti. Ben hala ona aittim. O ne derse o olurdu. Sözünden çıkmazdım. Ama herşey mükemmel değildi. Bana yalanlar söylemeye başladı. İlgisi azaldı. Annem artık alışmıştı her gece benim hıçkırarak ağlama sesime uyanmaya. ''izin verme'' dedi. ''Sana bunu yapmasına izin verme.''


Bende aileme dair tek bir şey kalmıştı. Namus! Evlenmeden böyle bir şey yapmayacaktım. Yapmadımda. 5 yıl boyunca. Ama o bunu başkasıyla yaptığımı sandı...


O Dayağı Yediğim Gün Büyüdüm


''İnsanlar kötü. İnsanlar iftara atar. Ama sen ilk defa gördüğün bir adama inandın 5 yıllık sevgilini kenara itip. Parkın ortasında. 20 tane erkeğin içinde. Beni dövdüğün gün. Annemden hiç utanmadan 'kızın onunla yatmış' dediğin gün'' işte ben tamda o gün kadın oldum.


Neşemi bir an olsun kaybetmedim. Çünkü neşemi kaybettiğim an içimde ki acı sadece beni değil etrafımda ki herkesi öldürürdü. Yüzümden gülücükler hiç eksik olmadı. İçimde ki acıyı anca onlar gizleyebilirdi...


O Dayağı Yediğim Gün Büyüdüm


Ben onun için ailemi bıraktım. Ama o adam bana bunu yaptığında ailem bir an olsun beni bırakmadı. Aradan 1 yıl geçti. Ve ben hala o adamlayım. Neden mi? -Bilmiyorum...


Ben o adama muhtaç değilim. Ona mecbur değilim. Çünkü ben hala tertemizim. Namusum hala tertemiz. Ee peki neden ayrılamıyorum. Neden o yokken nefes alamıyorum. Neden boğazım düğümleniyor?


O Dayağı Yediğim Gün Büyüdüm



Annemi babamı nasıl ezip geçtim böyle bir adam için? Ne kadar zavallı bir durum dimi? Ne kadar aciz. Ne kadar küçük. Ama ben bunu kabullendim. Benim hayatımın bir kahramanı yok. O sadece filmlerde olur. Ben bile bile bu adamın geri kalan hayatımıda mahvetmesine göz yumucam...


Sözleri bir an olsun kulaklarımdan gitmiyor. ''o adama dönersen sana hakkımı helal etmem!'' demişti babam. Annemin ''onunla evlenirsen düğününe gelmem'' dediği gün...


O Dayağı Yediğim Gün Büyüdüm


1 yıldır yüzlerine bakamıyorum. Hala her gece ağlaya ağlaya o adamla birlikteyim. Herkesin aynı soruyu sormasından bıktım. ''Neden?'' İyide ben bunun cevabını kendime veremiyorum ki. Aklımdan geçenler, kader, büyü? Başka bir cevap bulamıyorum. 6 yıldır arıyorum bu sorunun cevabını.


Bana kızmaktan başka bir şey yapmıyorlar. Onlar ne yaşadı ki? Onlar ne biliyolar ki? Herşeyi ben yaşadım. Her gece o kabusları ben gördüm. Yanımdan biri geçse titreyen bendim bana vurursa diye. Acıdan gözlerinden bir damla bile yaş akamayan bendim. Tek bildikleri kızmak. Tek bildikleri ayrıl demek...


O Dayağı Yediğim Gün Büyüdüm


Onlar bana hala çocuk muamelesi yapıyor. Ama bilmiyorlar ki ben o dayağı yediğim gün kadın oldum... Ve ben o gün sigaraya başladım...


(İçimi dökebileceğim başka kimse yok. Ne dostum, ne ailem, ne arkadaşım, ne kardeşim)


Bütün bunları yaşadığım sene 18 yaşındaydım. 1 yılda 35 oldum...

O Dayağı Yediğim Gün Büyüdüm
Cevapla