Ayrılık Acısı Dert Değildir, Öpünce Geçer!

Ayrılık... Kelimesine bile nice şarkılar yazıldı, kendisini yaşayanlar hiç bitmeyecek sandı acısını. Bitmez sandın ve bitti değil mi?

Ayrılık, tıpkı dizleri kanayan bir kız çocuğu gibi ürkek hissettirir. Annesi kanayan yarasından öpünce ağlamayı kesen küçük bir kız çocuğusun. Ayrılık dertlerin en beteri değil, öpünce geçer...

Mühim olan ayrılığı çirkinleştirmemektir belki de. Sevmek kadar güzel ayrılıklar dilemeli insan sevdiğine. Kırmadan, incitmeden ve nazikçe.

Yol ayrımı dediğin şey; iki ayrı hayata yolculuktur, kimsenin hayatının sonu değil... Yol uzar, yol arkadaşları değişir, yol ayrılır ve yine ayrılık acısını yaşarsın.

Hiçbir ayrılık acısı dünyanın sonuna kadar hüküm sürmeyecek bilesin. Bir prenses kurbağayı öpecek. Acın da bir minik öpücükle dinecek.

Hatta yalnızlık, huzursuzluk, sevgisizlik, nefret, öfke hepsinin çaresi minik bir öpücükte gizli belki de. Sevdiklerinize sıkıca sarılın ve yanaklarından kocaman bir öpücük alın. Bakın tüm fırtınalar nasıl bir anda diniyor, duruluyor:)