Kalpten Söküp Atmak mı Hafızadan Silip Atmak mı?

Her insan ömründe bir kere de olsa aşık olmuştur. Kendi bunu kabullenemese de bile ruhu, özü baştan ayağa kabullenmiştir ve onu bekliyordur. Ve arkadaşlar ben aşktan bahsediyorum hani şu dibine kadar soluduğumuz AŞK.. Bunu sevgili olmakla, uzaktan bakışmalarla, çoluk çocuk işiyle karıştırmayın. 9. yaşında ki çocuk bile "sevgilim için ölürüm" diyor. Ya sen nereye ölüyorsun? Anandan terliği yedikten sonra da bakalım böyle vikvikleyebilir misin.. Bu bambAŞKa bir şey arkadaşlar. Zaten yaşayan rahat bir şekilde anlar.. Gelelim konumuza...

Kalpten Söküp Atmak...

Bu o kadar da kolay bir durum değil. Bunu başarabilenler ayakta alkışlanır. Ayrıca kalpten söküp attı diye kimse kimseye "hiç sevmemiş" diyemez.

O an binlerce keskin aletlerin kalbine saplandığı, ılık ılık akan göz yaşlarıyla beraber gözünden düşürdüğün an'dır. Acısını tarif edemezsin. Ve milyonlarca insan buna farklı farklı yorum getirebilirler.

Mesela benim yürekten söküp atma faslım çaresizlikti.. Çaresizlik belki de o binlerce keskin aletten daha da acıydı. Gerçekten anlatmak kolay değil. Hele de yarası iyileşmeyene.. Ama ben o ayakta alkışlanacak insanlardanım..

Hafızadan Silip Atmak...

Bunu başarabilen zaten Guinnes rekorlar kitabında yer almıştır benim gözümde. Hani belki arada aklına gelir ama, arkadaş anıları niye sürükleyip getiriyorsun peşinde? İşte sonra diziliveriyor gözünde yaşlar. Kalbinde bitirmişsindir o ayrı bir şey ama yine de ona verilen zaman, hak etmediği sevgi, istenilmeyen anılar hepsi peş peşe hayatını zehir edebilir. Ve bir kitabın sayfasını sana defalarca okutabilir.

Ben kalpten söküp atabildim de hafızadan zor be kardeşim.. Ne kadar acımasız bir beyne sahibim abi ya..

Saygı çerçevesinde yapılan her görüş için tesekkür ederim.