Evden Kaçış Öyküsü-Bölüm-2

..Heyecan yaparak konuştum fakat boş heyecan! Dalgınlığına gelmiş olacak, anlamadı bile. O sadece yeni taranmış sarı saçlarını düzelterek ,bir yandan aile boyu gibi komik duran dev şemsiyesini taşıyabilmekle meşguldü,havada mevsim yaz olmasına karşın yeni başlayan bir yağmur vardı.

Fırsattan istifade konuyu değiştirdim. Yürüye yürüye gidiyorduk. Ailesinin evi yakınlarda bir yermiş, arabayla gitmemize lüzum yokmuş.

Bu arkadaşım Zerrin, lise 1' i beraber geçirdiğimiz aşırı güzel ,iyi kalpli ve ailesi biraz varlıklı bir arkadaşımdı. Fakat o hiç zengin çocuklarında görülen kibir ve havaya sahip biri olmamıştı. Bu yüzden onunla arkadaşlığı çabuk kurmuştum. Yalnız biraz fazla süslüydü. Beni karşılamaya bile pür makyajıyla, koluna taktığı mor renkli bir acayip çantası ve topuklu pabuçlarıyla gelmişti. Onun yanında biraz hatta bayağı paspal ve sönük duruyordum.

Benim üstümde ''oğlan çocuğu'' yakıştırması yapılabilecek türde, artık el bezi niyetine kullanılabilecek yırtık ,kısa kollu ,beyaz, bol gelen bir tişört, altımda spor ayakkabılarım ve kot pantolonum vardı. Ama ben böyle şeyleri pek önemsemem.

Bu arada ailesinin varlıklı kişiler olduğunu biliyordum ama daha önce evlerini görmemiştim. Neyle karşılaşacağımı bilmiyordum.

Yürürken Zerrin'in yanımda olmadığını hissettim,birden durdum. O bayağı uzağımda arkamdan gülerek bağırdı:

-Ferda! Ömürsün vallahi, gelsene ne dalıp gittin o kadar? Ben sana geldik demedim mi? Burası!

O sırada başka şeyler düşünüyordum, onun sesini duymamıştım bile.Kendi kendime savrulur gibi yürüyüşümü izlemek ona komik gelmişti.Ben de gülümsedim fakat bu kısa sürdü. O ise evin bahçesinin kapısından girerken dakikalarca çın çın sesiyle gülmeye devam etti.

Ben daima önüme bakarak yürüyordum. Birşey hissetmesin diye arada bir ona gülümseyip biraz sahtelikle kıkırdıyordum o kadar.

Kapıdan girdiğimizde bizi büyük bir yalı karşıladı. Önce herhalde tarihi bir yer yahut pahalı bir lokantadır diye düşündüm. Bazı resimlerde tarihi yalıları lokanta gibi yerlere dönüştürdüklerini görmüştüm. Beni yemeğe götürecek sandım.

Fakat kendi evleriymiş. Hayatımda ilk defa bu kadar ihtişamlı bir ev ,bahçe görüyordum ama dünyanın en zengin yerini verseler o an umrumda değildi yine de. İçimde tuhaf korku,kaygı, telaş gibi duygu karmaşaları yaşıyordum sadece. Bir-iki gün burada kalıp sonra çıkmak istiyordum. Beynim korkudan süratli bir şekilde plan yapıyordu. Bir yandan aileme bıraktığım o komik ama acıklı mektubu düşünüyordum.

Elimde olmadan saate baktığımda iyice telaşlandım. Hemen bir bahane bulup geri dönsemiydim eve? Zerrin yüzümdeki korkuyu gördüğünden olacak hemen beni soru yağmuruna tutmaya başladı:

-Ferda ne oldu yine!? Çok korkmuş duruyorsun! Çekindin mi yoksa? Çekinmene gerek yok kimse evde değil. Ben annemlere söyledim arkadaşım gelecek diye.Ama yine de yardımcılarımızdan çekindiysen başka bir yere gide...

Diye sürüp giden tesellilerini duyuyordum ara sıra. Sesi suyun altından geliyormuş gibiydi. Bu duygu karmaşalarından o kadar başım dönüyordu ki artık, yalının bahçesinde sokak köpekleri gibi baygın düşmüşüm.

Uyandığımda kocaman parlayan avizelerle dolu bir salondaki kıpkırmızı bir koltukta yatıyordum. Başımda Zerrin ve bir sürü insan dikiliyordu. Biraz çekindiğimden gözlerimi tam olarak açamadım. Yalnızca gözlerini kocaman açıp kızarak ''Zerrin arkadaşına hiç birşey ikram etmedin mi? Ne kadar düşüncesiz davranıyorsun ya?'' diye kızan teyzesini gördüm ve aradaki diğer fısıltıları duyuyordum:

-Aç mı kaldı acaba?

-Niye ağlamış ki..

-Yorgundu belki baksana sırılsıklam olmuş..

-Bir su filan birşeyler getirin..Figen!

Sonunda biraz daha bayık kalırsam ailemi arayacakları aklıma geldi. Hatta belki de aramışlardı bile. Hemen gözlerimi açtım. .

Devamı gelecek...:)