Sevgi ve alışkanlık nasıl ayirtedilir?

sevdiğimiz sandığımız kişiler aslında sadece alışkanlıklarımızdır. Küçücük bir kıvılcımla ateş alan yüreklerimiz aniden tutuşuverir. Engel olunamaz bir yola gireriz. Severiz... Ya da sevildiğimizi zannederiz. Kimi zamn karşılıklı kimi zaman platonik. Ama severiz işte. Sorgulamadan, bıkmadan, usanmadan, umarsızca severiz. Derken günler günleri kovalar, aylar geçer, yıllar su gibi kar gider. Fakat fark etmeyiz olanı biteni. Sevmişiz ya birini o yeter de artar bize. Başladığı o ilk günü sevginin, notlar alır kenara köşeye hep hatırlanmasını ümit ederiz. Tanıştığımız o ilk gün, ilk buluşma, ilk yemek, ilk öpücük, ilk tatil... Bir kadını gözüyle bakılırsa bunlara gerçekten yadsınamaz derecede önemlidirler. Şayet bu sayılanlardan dörtte birini hatırlayan bir erkek varsa işte o "Romantik" tir.

Herkesin söyledi değildir bizi mutlu eden ya da yıkan. Ondan duyduğumuzdur mühim olan. Sevdik mi yalan dolan aramayız arkasında. Aşk bir bedende üç günlük müdür yoksa bir ömürlük mü tatmadan asla anlamayız. Her gün etrafa saçtığımız o gülücükler aniden kayboluverir bazen. Bazen hayatın sona erdiğini, yaşamanın bir manası olmadığını haykırır içten içe ruhlarımız. Bazen tek çıkış yoludur kaçıp gitmek, bazen umutsuzluğa açılğa direnircesine direnmek. Ama bazen gururunu ayaklar altına alacak kadar kafa tutarsınız her şeye. Bazense eğilir başlar, takılır kelepçeler. O an değişmeyen tek bir şey vardır aslında: Verilen savaş kendiniz için değil adına sevgi dediğiniz alışkanlığınız içindir. Günübirlik yaşananlar ve yaşayanlar bu kategoriye girmez. Çünkü bir şeyin alışkanlık haline gelebilmesi zaman alır.

Birine hayatımız boyunca yaşadıklarımız içerisinde en değerli yanımızı lütuf ediyorsak ve gerçekten kalpten inanıyorsak, o bunu hakediyor demektir. İster bir saniyde alınsın bu karar ister beş yılda. Önemli olan, süreci aşktan sevgiye çevirebilmektir.

Uzun süreli ilişki yaşayan çoğu kişinin çelişkiye düştüğü durumdur aslında bu.Acaba ben onu seviyor muyum yoksa o bende artık bir alışkanlık mı oldu.?

Bilhassa bu durum artık ilişkinin monotonlaşmaya başladığı zaman ortaya çıkar.Onu gerçekten seviyor musun ?

Eğer insan alıştığı bir şeyi yapıyorsa mesela okula gitmek gibi, işe gitmek gibi, odasını toplamak gibi.Alışkanlığını yapar ama yaptıklarından dolayı ne bir zevk alır ne de onları gerçekten yapmak ister.

Kısaca insan bunları yapar fakat zorunluluktan dolayı yapar, bunları yaptıktan sonra da ohh be kurtuldum der.

Eğer insan sevdiği bir şeyi yapıyorsa hobileri gibi, oyun oynamak gibi, internete girmek gibi, ya da sevdiğiniz herhangi bir şey gibi o işten hem büyük bir keyif alır, hem o işi yapmak için elinden geleni yapar.

İnsan sevdiği bir işi yaparken zamanın nasıl geçtiğini bile anlamaz, sen saatlerce internette arkadaşlarınla konuşmuşsundur ama sana sorsak 5 dakika arkadaşlarımla konuştum dersin.

Aynı durum ilişkiler içinde geçerlidir, sen eğer onunla konuşurken büyük keyif alıyor, onun yanındayken kendini mutlu, huzurlu hissediyor, zamanın nasıl geçtiğinin farkına varamıyorsan sen karşındakini hala seviyorsundur.

Fakat sen tam tersini yapıyorsan, onunla konuşmak için konuşuyor, sadece bir boşluğu doldurmak için onunla takılıyor, onun yokluğunu hissediyor fakat olduğunda da gerekli özeni göstermiyorsan o ilişkide senin adına artık bir sevgi kalmamış o sevgi artık sende bir alışkanlığa dönüşmüştür.

İşte sevgi ile alışkanlık arasında ki fark budur...

Şimdi kendine sormalısın gerçekten bir sevgiyi mi yaşıyorsun yoksa sadece bir alışkanlığını mı yerine getiriyorsun, ilişkinden zevk mi alıyorsun yoksa zorunluluk ve yokluktan mı ilişkini sürdürüyorsun.

İlişkin hayatına anlam mı katıyor yoksa hayatının boşluklarını mı dolduruyor ?