Insanların menfaatçi oluşu/menfaatçilik ile ilgili neler düşünüyorsunuz?

Hepimiz bir şekilde çıkarcıyız. Madden bir beklentimiz olmasa bile, manevi beklentimiz var. Hatta manevi beklentiler daha öncelikli. En basidi; ufakken, annemiz bize güzel iki gülümsesin diye, tuvalete kaka yapmamız. Övülürken sevildiğimizi hissettik, bu hoşumuza gitti, o hissi tekrar duyabilmek için ne denilirse onu yaptık.

Büyüdük, ilkokula başladık. Öğretmenimiz büyükçe beyaz bir kağıda bir ağaç, o ağaca da elmalar çizdi ve isimlerimizi yazdı ve yeşil sınıf panosuna astı. Okumayı söktükçe, elmamızın bir kısmını boyadı. Elması en çok kızaran, sınıfta saygı görüyordu, saçmalıkları bile hayranlıkla izleniyordu. Hasan'ın elması en kırmızıydı, o halde Hasan eve gittiginde diledigince azarlanmadan top oynayabilirdi örneğin ya da Ayşen ona daha çok gülümserdi. Annesinin gününde, komşu oğlu kendiyle yaşıt Mehmet'in yanında, kendinden övgüyle bahsedilmesi hoşuna gitti, içten içe kibirlenmeyi öğrendi, ama mütevazi görünmenin etraftan daha çok ilgi getireceginin farkına vardığında kendini maskeledi. Bu maske ömür boyu yapıştı ona. Tüm bunları kaybetme korkusuyla da daha çok çalıştı, etrafı ona ''çalışkan'' dedi.

Ayşen ortaokuldaydı artık. Memeleri diğer kızlardan önce çıktı Ayşen'in. Annesi memeleri büyük olsun diye tas kapattı banyoda. Ne yapsındı? Şu dünyada tek başarısı kızıydı. Bu onun etraftan ilgi görme yoluydu. Ayşen o zaman anladı ki meme önemliydi, ama sadece önemli olduğunu anladı, ne işe yaradığını bilmiyordu elbet. Liseye geldiğinde memelerinin neden önemli olduğunu anladı, eteğini de belinden yukarı kıvırdı. Etrafı güzelliğinden nasiplenirken, o da aldığı övgülerin tadını çıkardı. Bu onun bu işten çıkarıydı, beğenilmek. Etrafı ona ''kaşar'' dedi.

İnci, Ayşen'in en yakın arkadaşlarından biriydi, içten içe Ayşen'den nefret etti, ama yanında durmadan da edemedi. Ahmet'in ilgisinin çekebilmenin tek yolu İnci'den geçiyordu. Dostluğunu Ahmet'in ilgisi karşılığında İnci'ye sundu, onun o iğrenç muhabbetlerine katlandı çünkü bu işten çıkarı vardı, tüm sinsiliğiyle Ayşen'in yanındaydı hep. Madem ortalama bir tipti, o zaman daha çok ders çalışmalıydı, ancak bu yolla üzerine biraz dikkat çekebilirdi. Öyle de yaptı...Tıp fakültesini kazanıp İnci ile de arkadaşlığını kesti. Etrafı ona ''zeki'' diyordu. Artık daha insancıl olabilirdi, güzel dostlukları oldu, İnci zerre kadar aklına gelmedi, unutmak işine geldi.

Mehmet küçüklüğünden beri ezildi, annesi tarafından, babası tarafından...Bir baltaya sap olamamıştı, kolay yoldan para kazanmalıydı ki, ailesi tarafından sevilsin. Para güçtü çünkü, güce tapılırdı. Uyuşturucu satmaya, türlü pis işlere bulaşmaya başladı, ailesi paranın kaynağını sormadı bile. Artık oğulları biricikti ama...Para geldiği sürece sorun yoktu. Ne zaman keselerine uygun oldu her şey, o zaman oğullarını sevmeyi öğrendiler. Mehmet bu işe ses etmedi, çıkarı vardı bu işten, artık önemliydi birileri için. Parayı kullanıp ailesinin ilgisini satın aldı.

Hasan avukat oldu, başarılıydı, lisedeki sivilceleri de gitmişti tamamen artık. Zaten küçüklüğünden beri ‘’düzgün’’ numarası yapıyordu, bu iş bebek oyuncağıydı onun için, ayaklı yalan makinesi olmak...Adliyede birilerine rüşvet verdi dava dosyası öne alınsın diye. Kadınları oldu Hasan’ın. Başarısını o kadınları etkilemek için kullandı, bunu haketmişti çünkü. Yıllarca okumuştu. En sonunda sıkılıp evlenmeye karar verdi, annesinin bulduğu bir kızla evlendi, kızı hiç sevmedi. Karısına hediyeler aldı, karısı bunun karşılığında ona iki güzel evlat verdi.

Ayşen ile İnci yıllar sonra karşılaştılar, Ayşen son model arabasını durdurup arabadan indi, İnci’nin hamile karnına baktı acıyarak. Aslında İnci’de bebeği de umrunda değildi, arabasını gösterip o anda zavallı egosunu tatmin edesi vardı yeri gelmişken. O andaki çıkarı buydu. İnci bebeğini sarmaladı, şu dünyada yapabildiği en güzel şey bebeğiydi. Annenin kaderi kızaydı, kaderini kabullenmişti...

Gökten üç elma düştü, biri sana Şavk, biri size ks ahalisi, biri de bana...Elma sevmem, bana geleni siz alabilirsiniz. Hem paylaşımcı da görünürüm, degil mi ama?

Yazarken hepinizden ve kendimden iğrendim, en baştaki dışkı kadarız hepimiz.

Dinlemelik;