Sizi kıran, üzen bir insandan neden vazgeçmek istemezsiniz? Ona alıştığınız için mi yoksa onu çok sevdiğiniz için mi vazgeçmezsiniz?

insan en çok canını yiyeni sever/miş ya hani o misal.
evvela "ben"ci olunsa bu denli azap çekmez ki insan.
sevgi güzel şey be yenilsen de yıkılsan da.
ha, bu dostluk arkadaşlıklar için geçerli değil.
pıçaklarim =\

Sevgi değil bu tamamen alışkanlık bağımlılık. çünkü insan kirildimı sevgide kırılır ve biter zamanla. alışkanlık ya da bağımlılık sonucunda yeni birini tanımak sil baştan yaşamak genel olarak hepimize zor gelir nedense bu konuda da usengeciz.

Kolayca vazgeçerim.. biliyorum, üzülürüm, kırılırım, hatta kalp ilaçı attığım da oldu, ama vazgeçtim.. öyle her defasında affedeceğim, mutsuz olacağım gurursuz bir hayat yaşamam.. en iyi ve en kötü karakterim de bu - vazgeçmek

Cok sevdiğin için vazgeçmek istemezsin, unutmayi düşünemezsin bile bu durumda unutmayi aklindan gecirmek bile canini yakar cok aci bir durumdur.

Arkadaşın haklı hem alışkanlık hem sevgi.
Zor. Çok büyük bir kazık atmadan karşısındaki, vazgeçemez. Yaşamıştım durumu

Alıştığım için bence insan alışkanlıklarından kolay kolay vazgeçemio

İnsanları çok kolay silerim ben. Onlar bile anlamaz ne olduğunu.

Alışkanlıktan dolayı çoğu zaman vaz geçmez insanlar

Ya alışkanlık ya da dünyada başkası yokmuş zannediyor...

Her ikisi de.
Seversen de...
Alışırsan da...
Bunlar hep kendinden tavize yol açar insan da...

Cok sevmekten, hem ne guzel demis oguz atay, vazgecmek gidenler icindir

Bazen sadece sevmek yeter insana sanırım o yüzden vazgeçmeyiz

Sevgi hasıl olmuşsa vazgeçmek denen şey imkansız bende.

Sadece sevgi.
Paylaşımsız, karşılıksız, zamansız..
Hüznüne bile aşina.

Bunu denedin ama kendime zarar verdigimi fark ettim ve vazgeçtim