Haklı olduğunuz halde haksız duruma düşürüldüğünüzde sustunuz mu hiç?

Evet oldu. Eski iş yerimde...

Terlik, ayakkabı perakende satıyorduk. Yaşlı bir patronum ve ben. Beraber işletiyorduk diyebiliriz. Çalıştığımız yer Mahmutpaşa idi. Çok kalabalık olan bir yer olduğu için işlerimiz hep yoğun geçerdi. Hergün, hatta çoğu günler müşteri kalabalığından çok bunaldığım ve sinirlendiğim olurdu ama hep idare ederdim. Bir Cumartesi aşırı derecede kalabalık vardı. Dükkan'da küçücük biryer olduğu için bütün kadın müşteriler akın etmişti. Biz bütün terlik ve ayakkabılarımızı dışarda tezgah üstünde sergiler, içeriden numarasını verir satardık. Ancak müşteriler ısrarla içeriden yardımcı olmamızı istediler. E haliyle öyle de oldu. Biri kucağında bebeğiyle tabureye oturmuş, bebek ağlama sesleri, biri çocuğu için terlik alacak çocuğu bağırıyor çağırıyor, biri abiye terlik alacak, biri spor ayakkabı alacak, şunu alacak bunu alacak derken hepsi aynı ağızdan birşey isteyince haliyle dayanamıyordum, ama yine de sabrediyor, hepsine yetişmeye çalışıyordum. Çok hızlı ve aktif oluyor her müşterinin işini görmeye çalışıyordum. İşin en kötü yanı ise müşterinin istediği mallar hep üst katta kutularda olması. Bu yüzden kadın müşteriler çok kararsız oluyor sık sık model ve numara değiştiriyorlar, beni habire in çık yaptırıyorlardı. Dedim ya tezgahta gösteriyoruz ürünleri diye. Bunlarda içeride olunca terliklerin olduğu seriler poşetli halde raflarda duruyor. İşte herkese yardımcı olucam, in çık yapıcam derken, bir kadının seri poşetlerini yırtıp içinden terlik aldığını ve denediğini gördüm. Yani o kadar kalabalık içinde beni 1-2 dakika beklemiyor, sabretmiyor, ama ben bu kadar müşterinin isteğini sabırla karşılıyorum. Hal böyle olunca kadını gördüm işte seriyi bozarken dükkanı biraz mahfetti. Elimdeki malları bıraktım gittim yanına. "Hanımefendi ne yapıyorsunuz ?" diye. Kadın "Hiç yardımcı olmuyor sunuz. Bende kendim arıyorum terliği." diye yüksek sesle söylendi. Bende " Ben bu kadar kalabalığa sabrediyorum sen 1-2 dakika sabredemiyor musun ?" diye söylendim, zaten bebek, çocuk vs. ağlama sesleri, kalabalığın sabırsız istekleri, kadınların kararsızlıkları başıma bela olmuş, bir de günlerce düzenleyip rafa yerleştirdiğim serileri bozunca baya sinirlendim ve dayanamadım. O sözümden sonra "Bayan gider misiniz ?" dedim. Sonra kadın bağırmaya başladı, "Sen kimsin, kim oluyorsunda beni dükkandan kovuyorsun ? Ben müşteriyim, haddini bil, haddini bil" gibi sürekli bağırmaya başladı. Sonra dükkanı terk etti. Patronum da namazdan yeni gelmişti. Bu bağrışmadan sonra bazı müşteriler dükkanı terk etmeye başladı. Patronuma durumu izah ettim, bana çok kızdı ve olayı tam anlatamamışken susturdu, konuşmadım. Burada haklı olmama rağmen haksız duruma düştüm ve üzerine mazeretimi anlatamadan patronum susmamı söyleyince moralim çok bozuldu ve daha çok sinirlendim, ağlayacak gibi oldum.

Yani anlayacağınız o gün bu gündür kadınlar psikolojimi çok bozdu, bir süre çalıştım sonra işten ayrıldım. Şimdi çok rahat bir işim var, çok mutluyum. O kadınlardan nefret ediyorum.

bir kez değil bir kaç kez. Eğer haksız duruma düşürüldüğüm de bulunduğum ortamdaki insanlar tnıdığım insanlarsa susarım. Demek ki beni cidden tanıyamamışlar ve bu haksızlığı bana kondurabiliyorlar, bana inanmayan insanlara kendimi asla ifade etmek istemem deyip susarım.