Kalbimi mi yoksa aklımı mı dinlemeliyim yardım edin lütfen?

yaşım 28 benim 5-6 aydır görüştüğümü biri vardı. kuzenim tanıştırdı ama farklı şehirlerdeyiz. iyi bir işi kariyeri olan biri. birbirimizi görmediğimiz halde görünütülü vs konuştuk ve bir çok şey paylaştık. cinsel konuşmalarımızda oldu.. kendisi 10 gün önce yaşadım şehre geldi ben onu bekledim onca zaman ama bir hafta kaldı ve görüşmeden gitti ( beni özlediğini ama işleri çok yoğunmuş asle bahane olmamalı biliyorum.. ve o günden sonrada konuşmuyoruz. bitti diye bir sey de konuşmadık ama ne o arıyo ne ben ben çok kötüyüm.. çok özledim ağlıyorum içim sızlıyo..35 yaşında ciddi adımlar atabilicek durumda bana sen benim sin bundan sonra diyen adam şu an hiç bişey yapmıyo..

diğer taraftanda aynı şehirde yaşadım biri var onun da yaşı 34-35 evlenmek istiyo ve beni tanımak istiyo bir iki kere görüştük.. ama ben çoçuğa soğuk davranıyorum oda bunun farkında

kafamın karışılığı sebebi ise kalbim 1. anlatığımda ama o hiç bir şey yapmıyo farkındayım mantıklı olabiliecek bir şey gibi de görünmüyo ama kalbim yüreğim tenim onu istiyo..

su an bende kendimi anlayamıyorum. benimle ilgilenen çoçuğuda kaybetmek istemiyorum. ya da kandırmak duygularıyla oynamak alışabilirmiyim bilmiyorum.

1. anlatıma mesj atıp herşeyi kötü oldumu soylemek istiyorum ve bişeyler yapmasını şans vermesini bize

siz olsanız napardınız?