Herkes gelip geçici mi hayatınızda?

İlkokulda bir arkadaşım vardı İlkokulda kaldı. Ortaokulda iki arkadaşım vardı orada kaldı. Lisedekiler onların bana yaptığı ağır saygısızlıklarla orada kaldı. Babam farklı bir hayat seçip orada kaldı. Üniversitedeyim, bi kız var. O da Üniversitede kalacak. Hiç kardeşim yok. Kuzenlerimi hep kardeşim gibi gördüm. Ama onlar doğal olarak beni öyle görmedi. Çünkü bendim yalnız olan kardeşi olmayan onlar değil. Bi çocukluk arkadaşım vardı kopamadığım için onun isteğiyle bir ilişkiye başladık, olmadı bitti. Bi adama çok aşık olmuştum olmadı bitti. Şimdi hayatımda biri var. Ve bir gün biteceğini biliyorum. İnsanlar birbirlerinden bir şeyler öğrenmek ve birbirlerine bir şeyler öğretmek için birbirlerinin hayatlarına girerler, görevleri bitince çıkarlar. Bütün gerçeklerin ve bu yalnızlığın farkındayım. Ama biteceğini bile bile anı biriktirmek acı veriyor bunu aşamıyorum. Az önce hayatıma giren o insan beni eve kadar bıraktı. Yürüdük evimin yakınlarında. Bir gün hayatımda olmayacak ve ben bu sokaklara bakınca onu hatırlayacağım. Ve o olmayacak. Çünkü biliyorum. Bir şeyler öğrenmek için karşılaştık. Ve ikimizde zeki insanlarız. Çabuk öğreneceğiz :) buna rağmen duygularım işi bozuyor. Acı veriyor bu durum. Ne zaman hissetsem o duyguyu gözlerimin dolmasına engel olamıyorum. Çaresi nedir bilmem. Çaresi var mı bilmem. Kuzenlerimle gülüp eğlenirken aniden soyutlanırım ortamdan ruhsal olarak. Düşünürüm. 70 yaşımda yapayalnız otururken bu anları acı içinde hatırlayacağım, derim kendi kendime.

her zaman usanmadan yazdığım ve çok sevdiğim bir şiir var.. Benden sana gelsin..

Elif Gibi Yalnızım!

Ne Esram Var Ne Ötrem.

Ne beni durduran bir cezmim

Ne bana ben katan bir Şeddem

Ne elimi tutan bir harf

Ne anlam katan bir harekem...

Gölgesini istedim bir dostun med gibi..

Yine yalnızım aynı ELİF gibi...

MALESEF öyle kenks.. geçenlerde yolda yuruken eskı sınıf arkdşaımı gördüm bırbrımızı zor tanıdık 8 yıl aynı sınıfta yerı geldı aynı sırada oturudğum yedığımızn içtğimızın ayrı gıtmedığı bırı her sırrısmızı bırbırmez attlığım bıırr nasıl olmuşta böyle uzaklaşmışız dıye düşündüm kafam eskıelre gıttı üzüldüm bırazz ama oyle insnalr değişiyor malesef

Hayatımda kalıcı birkaç dostum var ama yaşın ilerledikçe güvenebilecğin insanlar bulmak zorlaşıyor herkes birbirnin kuyusunu kazıyor sanki..Birine bir derdini anlatmak istesen gün gelir de bunu sana karşı kullanırmı acaba diye düşünüyorsun..

Aile hariç herkes yürüdüğümüz yolda yanımızda durdukları kadar varlar. Ben de geçici olduklarını düşünüyorum.

1 yalan eksik 1 yalan fazla nasıl olsa döner dünya, yalnızlığın çaresini bulmuşlar ;) göze mi aldın kabullendin ya da kabullenmelisin. belki yanında birileri olacak ama ömür boyu yalnızlık hissi bizimle gelecekmiş gibi :)

Ailem ve bir-iki kişi hariç gerisi sadece kendi menfaatlerini düşünüyor.

kısmen vefalı olduğumu sanıyorum.

Kalici olanlari bekleruk.

Arkadaşlıklar öyle ya..en azından bu devirde öyle

Herkes geçici, ailem kalıcı.