Hiçbir erkeğe güvenmiyorum?

Çok teşekkür ederim beni önemseyip bunları yazdığın için. Bu bile beni biraz olsun rahatlatıyor. Annem ve babama küçükken tacize uğradığımı üstü kapalı bişekilde anlatmaya çalıştım birkeresinde çok zordu benim için sonra babam dediki olur böyle şeyler. Nasıl olur böyle şeyler baba ben senin kızınım ve ben hayatım boyunca hep bunun acısıyla yaşadım demek istedim ama ne dersem diyeyim benim acılarım hep hafif geldi onlara. Belki herşeyi anlatamadığımdan. Yanıma gelip kollarına almadılar seni koruyacağız demediler hiç. Aksine ben sinirlendikçe şımarıksın dediler. Ben şımarık değilim sadece anlaşılmaya ve güvenmeye ihtiyacım var. Biraz biz yanındayız denmesine. Güçsüz birisiyim hep birilerine bağımlı hissettim kendimi bugüne kadar. Ve son doktordan sonra bir kere daha düzeltmek için çabalamaya ve başımdan geçenleri birisine anlatmaya gücüm yok. Burda beni tanımıyorsunuz ama buraya yazarken bile hep ağladım.

Yazdıklarını çok iyi anlıyorum saatlerce bunu da konuşabiliriz ama senin kendine sorman gereken tek bir soru var Kimse seni anlamıyor destekte olmuyor yaşadım bunları biliyorum o yüzden diyorum kendinden başkasının yardımını bekleme sevgilin bile bugün var yarın yok ailen de öyle kendin daima varsın
Düşün şimdi bu acılar ile mi bütün hayatını geçirmek istiyorsun çocuğun olduğun da onu erkeklerden korucam diye ona zarar da verebilirsin ya da daima şüpheler
ya da tedaviden vazgeçmeyip devam etme seçeneğin gücün olmadığını çok iyi anlıyorum o zamanları yaşarken hep birilerini aradım hep bir el koruyucu birileri ama yoktu kendimden başka kimsem yoktu bu yüzden kendi kendime yardım etmeye karar verdim senin de yolun burada başlıyor Ananı babanı sevgilini unut kendin sana yardım edebiliyorsa devam et
Aksi halde bütün hayatını bu düşüncelerle geçireceksin ve yazık o pislikler hiç bir şey olmamış gibi devam ederlerken sen acılar içinde geçireceksin böyle biri mi olmak istiyorsun

Sana imrendim kendi ayaklarında durabilen birisin mücadelecisin bense her konuda zoru görünce kaçmayı seçerim aşırı duygusal biriyim. İlk defa o gün o psikoloğa gittiğimde inandım herşeyin çözüleceğine. Kendim dahil başkalarını da sevebileceğime ve güvenle birilerine sırtımı yaslayabileceğime çünkü o gün o kadın bana umut vermişti. Seninle herşeyin üstesinden geleceğiz demişti. Öyle bir ikna olmuş ve güvenmiştim ki kan tutuyor olmasına iğne fobim olmasına rağmen kan testi lazım dediğinde koşa koşa hemşireye gidip kan aldırmıştım. Komik ve basit bişey dimi ama bana göre değil ben ki Kızılay işaretini görünce bile bayılacak gibi olan biriyim. Ama tüm cesaretimle ve inancımla her dediğini yapmaya çalıştım. Çok aptalca ama hayatımdaki herşeyi anlayabildiğim ve beni anladığını düşündüğüm tek insan beni aradan sadece 2 ay geçti diye hatırlamadı ve odasından çıkardı. Kendimi hatırlatmaya bile izin vermedi git başkasına tedavi ol dedi. Üzerine atlayıp tüm gücümle vurmak gelmişti içimden.

Beni iyi olacağıma tek inandıran kişiydi o. Benim bir kez daha aynı şeyleri yaşamaya gücüm yok

Bu hale gelene kadar kaç sınavdan geçtiğimi ben biliyorum ya da kaç defa kendimden vazgeçmek istediğimi ama içimde bir şeyler izin vermiyor devam etmelisin diyor Bir gün ölümle yüzyüze geldiğim de böyle ölme yaşantına inat devam et

Aslında biliyorum biraz zorluyorum seni ama kendim gibi bir insanı gördüğüm de kendi adına vazgeçişini gördüğüm de içimde bir şeyler kopuyor o yüzden yardım etmek istedim sana kendime yardım etmekten vazgeçtiğim zamanlar geliyor aklıma

Kendinden başka kimseye güvenme senin senden başka kimsen yok bu hayatta herkes seni terk edebilir ama sabahları o baktığın aynada ki kişi seni hiç terk etmiyor
Benim bunu öğrenmem zor oldu ama öğrendim

Allaha şükür intihar gibi düşüncelerim oldu ama hep kendimi vazgeçirdim. Şuandaysa öyle bir düşünce aklımdan bile geçmiyor. Bu hayatı Allah izin verdiği sürece yaşayacağım. Kimbilir belkide gerçekten beni çok seven ve çok iyi kalpli birisiyle ömrümü geçireceğim ama o ömrü nasıl geçireceğim sinirle stresle bana katlanmasını görerek mi yoksa sevgiyle ve güvenle mi... şu an erkek arkadaşım bana katlanıyor ve bunu bana açıkça söylüyor. Seni seviyorum ve senin herşeyine katlanmaya hazırım diyor. Ama sırf birisini çok seviyorsun diye onun sinirine dengesizliklerine katlanmak ve buna karşındakine mecbur bırakmak. Kendimden nefret ediyorum değişememekten nefret ediyorum. Sürekli kafamda dönüp duran acabalarımdan nefret ediyorum. Ne yaparsam yapayım hiç değişmeyeceğimi düşünmekten ve birşeyleri başarmak için çabalarken sırf hayal kırıklığına uğrayacağım diye sürekli vazgeçmekten nefret ediyorum.

şu an kustuğum her kelime bana iyi geldi. Ama bununda geçici olacağını bilmek çok acı verici.

Hangi ilde yaşıyorsun canım?

Neden sordun ki

Sana psk önermek istedim yaşadığım illerden birisi ise kendine yardım etmelisin hayatını böyle geçirme

Ama ben psikoloğun çözüm olduğunu düşünmüyorum artık

O kadının o davranışını yok sayarsak psk sana iyi geldi mi?

Geldi ama tekrardan bunları anlatmak çok zor. Beni zorla çözebilmişti. Çok zorlanmıştım anlatırken. Korkuyorum tekrar tekrar anlatmaktan güvenmekten ve yarı yolda kalmaktan

O kadın yanlıştı bende 3 de buldum 1 gittiğim de aynısını hissettim şu an ki psk olmasa vazgeçmiştim artık bence vazgeçme sende birini önermeme izin ver istersen

Isparta

2 kişiye sordum bildikleri varsa sana yönlendiririm canım yazmak istersen de istediğin zaman yazabilirsin özel şeyler paylaştığım için nickimi gizli yaptım mesaj yoluyla ulaşmak istersen yazabilirsin :)

Çok teşekkürler :)

Rica ederim

Merhaba tanıdığım 2 psk sordum maalesef o taraflar da tanıdıkları birileri yokmuş.