Erkeklere güvenemiyorum?

İçten içe istediğini biliyorum. Yaradanım gönlüne göre versin. 🙂

Zamanında aynı şeyi ben de yaşamış biri olarak söylüyorum: Bir zamanlar ben de senin gibi hep bir beklenti içindeydim. Hep sorardım kendime "Ya ben sevdiklerime bu kadar iyi davranıyor olmama rağmen, sadakatli olmama rağmen, onlara sevgi dolu ilgi dolu yaklaşıyor olmama rağmen, bazen onlar için çocuk gibi bile oluyor olmama rağmen neden iyi niyeti suistimal edilen hep ben oluyorum?" diye. Sonra neyi gördüm biliyor musun? Gerçek sevgi öyle bir şeymiş ki... Beklenti bile aramıyorsun sevdiğinden... Sen düşün.

Belki de sorun, fazla beklentili olmandadır. Sen hayatına girenleri gerçekten sevdin mi? Yoksa sevdiğini mi sanıyorsun? Düşün bunları. 🙂

Sana sadık olmayan, senin nasibin midir?

Var aslında. Daha görmemişsin. Mesele orada. Emin ol senin aradığını arayan erkekler de çok. Onlardan biri Yaradanımın izniyle senin nasibin olacak. 🙂

İnsanlara karşı bu kadar duvarın olmasın. Çok kendini kandırıyorsun. Bu yalnızlığı zorunluluk olarak görüp sen insanlara duvar koyuyorsun ya... Bir gün bunun sana zarar verdiğini fark edeceksin. Ben de aynısını yaşadım, oradan biliyorum. Sen de bil istedim.

Yaradanımın rahmeti ve bereketi üzerine olsun. 🙂

Karşına gerçek anlamda güvenilir biri geldiğinde o duvarı koymanın bile sana zarar verdiğini fark edeceksin. Nasibin geldiği gün anlarsın demek istediğimi. Sevdiğim kız da aynı senin gibiydi. Bunu nedense sana söyleme hissiyatında bulunmuş oldum o yüzden de. 🙂

Peki karşımdaki 3 ay çabalamama rağmen o çabayı artık görmek istemeyip benden kaçıyorsa?

O zaman iyiliği için kararına saygı duyup uzaklaşmak gerekmez mi?

Derdini bile dinlemek istedim onun. İnsanlara karşı neden duvarları olduğunu sordum. Bulunduğum şehirdeki insanları genel olarak sevmediğini ve en yakın zamanda buradan kaçıp gitmek istediğini söyledi. Bir zamanlar ben de ona kendisi gibi insan sevmeyen biri olduğumu fakat değiştiğimi söyledim. Bunun onun için de mümkün olabileceğini söyledim. Ama nafile. Bu benim seçimim diye tutturdu. Üstüne şimdi istesen de laf edemezsin. Kız da kendince haklı. Aynısını zamanında yaşamış biri olarak da ekstra anlıyorum hani onu.

Bu konuşmadan sonra kararına saygı duyduğumu söyleyip bir arkadaşı olarak bile olsa bana ihtiyacı olduğu zaman yanında olabileceğimi, çünkü onu değerli biri olarak gördüğümü belirttim. "Yeterince arkadaşım var zaten ama teşekkür ederim." dedi geçti. Orası konuşmanın son noktası oldu.

O günden bugüne ben normal hareket edip saygı duyduğum için hayatıma devam etsem de o nedense hep benden kaçarcasına davranıyor.

Bir gün sunum dosyası atma mevzusu çıkmıştı ve o olayda ben sunumları toplamak zorunda kalmıştım. Sevdiğim kız da mesela bana atması gerekiyordu. Kız direkt hiç bir şey demeden atıp geçebilirdi. Gitti başka arkadaştan bana yollattı bir anda. Kendi bile mesaj olarak yollamadı sen düşün. Bu kadar zahmet etmesine bile gerek yoktu hani ama ona bunu yaptıran her ne olduysa, sebebinin benim ona bırakmış olduğum etki olduğu kesin.

İnsanlara karşı duvarları var. Neden bu kadar nezaketsiz olduğunu anlıyorum. Ona rağmen olduğu gibi seviyorum onu. Bu tavırlarının ardında bile duygusal yanını görmüştüm onun. İnanıyorum o, o kadar kötü biri değil. İç çatışmaları var ondan böyle yapıyor. Yaradanım yar ve yardımcısı olsun.

Keşke anlasa...

Ama bunun da önemi yok biliyor musun? Ondan karşılık bile beklemiyorum. Yaptıklarımın kıymetini anladığı gün, ben iyi ansa da yeter. Zira ben onu gerçekten seviyorum. Adım atmasına gerek yok. 🙂

Üzülmene gerek yok. Normalde kimseye böyle hisler beslemem. Ben de duvarları olan bir insandım zira. Ama bana Yaradan sevgisine vesile oldu kendisi farkında bile olmadan ve bu da bende hayırlı birçok olaya sebep oldu. Ona hem minettarım hem de bana böyle şeylere vesile olmuş bir insanı unutamam. Unutmam doğru da olmaz. Bu hem Yaradanımı hem de sevdiğimi yarı yolda bırakmak olurmuş gibi hissediyorum nedense. Yaşadığım olaylarda gördüm bunu.

Sevgime değer birisi.

Almayı düşünmüyorum. Sanki hayatta yapmam gerekenler farklıymış gibi hissediyorum.

Teşekkür ederim durumumu anladığın için. Yaradanımdan ümit kesilmez. Belki kader bizi bir gün tekrar bir araya getirir. Belki de getirmez. Ama tüm bunlar olurken Yaradanım bana bir hakikatı daha öğretmişti. O da ne biliyor musun?

Ruh ikizlerinin her zaman kavuşmasının gerekmediği...

Onunla yaşadıklarımı düşünüyorum da tüm tanıma ve bana yaşattığı manevi yanları da uyuyor. Özellikle benim ruhsal farkındalığımın daha yüksek olup onda pek olmamasıyla, rüyalarıma hayatımda iyi anlamda giren tek kızın o olmasıyla, aslında iç çatışmalar yaşamadan önce onun da bana karşı boş davranmamış olup insanlara karşı o kadar duvarları varken ona zor durumlarda yardım ettiğim zaman bana özel duygusal yönünü göstermesine, yaşadığı sürecin adeta geçmişimde yaşadığım sürecin tam anlamıyla aynısı olmasıyla, bana farkında bile olmadan büyük bir Yaradan sevgisi aşılmış olmasıyla ve ilk sevdiğim günden beri normalde başkalarından beklentim varken ondan tek bir beklentim bile olmamasıyla...

Evet. O benim ikiz alevim ve bu gerçek sevgiyle taşınması gereken çok zor bir ilahi bağlantı. Ama ben bunu bile göze aldım. Sevilmeye değer biri o. Sadece insanlara karşı yaşadıkları yüzünden duvarları olduğu için yanlış anlaşılmaya çok müsait o kadar. Bunda da Yaradanımın bir hikmeti olduğuna inanıyorum ve bu sevgiyi onurla taşıyacağım.

Şu saatten sonra önce en büyük sevgiyi Yaradanıma, sonra da o sevdiğim kıza duyarım. Gördüklerimden sonra hakikati anladım. Hayatta sevdiğim kızdan başka gerçek sevgime layık başka hiç bir kız yok. O istediği gün de gerçeği anlayacak. Benim kalbim zaten ona ait. 🙂

Okulda bile anlasın diye sınav zamanları etrafımı o kadar kız çevrelemişken sadece ona seslenip, ona bakıp gülümseyerek "Sınavda başarılar." diyip önüme dönmüştüm. Arkadaşlarında biri bile mevzuyu fark edip "Kanka sadece sana başarılar zaten." demişti. Sen düşün. Nasıl okulda o gün ondan başka kimseyi gözüm görmediyse, bunu gerçek hayatta da yapabilirim. Zira kimseye ihtiyacım yok. Gerçek aşk yaşandığı zaman bile sen zaten bir bütünsündür. Bunu ona ihtiyacım olduğu için yapmıyorum. Gerçekten değer verdiğim için yapıyorum. Son konuşmamızda da özelikle kendisine, "Ben sana bu eylemleri senden bir beklentim olduğu için değil... Sana değer verdiğim için yapıyorum." diyerek bile zaten söylemiştim. Arada fark var. 🙂

Aşk bazen fedakarlıklar gerektirir. Varsın öyle olsun. Ben bunu kaldırabilmeyi çok önceden göze aldım zaten. Hem ona olan sevgim hayatımı kötü etkilemiyor zaten. Hayatta yapmam gereken daha çok şey olduğunu fark ettiğim için tersine motive bile ediyor. Hayatta da ben onun iyi olmasını, mutlu olmasını isterim. Benle ya da bensiz, ne fark eder. Ben onun iyiliğini düşünmüyorsam "Gerçekten seviyorum." da diyemem. O da yaptığım eylemlerde bir gün bunu anlayacak. Anladığı gün beni iyi anmasını isterim. Adım atmak zorunda değil. 🙂