Çok mu paranoyağım? Benim gibi olan?

Nasıl değiştim..! Bu hastalıklı düşünce konusunda yaşadığım, bütün süreci ve paranoyak olduğum dönemde yaşadıklarımıda ve geldiğim konumuda sana anlatmak istiyorum.
Belki seni bu illetten kurtarmak için motivasyon sağlar.
Şimdi, ben bu hastalıklı düşünceye yakalandığımda 19 yaşındaydım ve zamanla, yaş ilerleyince olgunluk kazanmaya başlayınca ve bazı şeyleri tecrübe edince güvendiğin sevdiğin insanlardan darbe yiyince bu bende farklı bir etki bıraktı.
Ters bir etki yarattı.
Zamanla, artık insanların kişiliği karakteri hakkında fikir sahibi olmaya başladım.
Anladımki, böyle sürekli birilerinin hareketlerinden yola çıkarak bir düşünceye kapılıp, insanların hal ve hareketlerine bakarak endişeye kapılmak.
Hem bana hemde karşımdakine fayda getirmiyor, ve iletişim içerisinde olduğum kişiler hakkında yanılmama sebep oluyor..
Yanlış fikirler edinmeme neden oluyor..
İlişkilerime, dostluklarıma zarar veriyordu.

Sonra!!!
Anladımki insanların olumlu veya olumsuz davranışlarına dayandırarak haklarında edindiğim fikirlerin gerçeği yansıtmadığını
öğrendiğimde asıl samimi olan kişilerin etrafımda dört dönenlerin değilde bir tarafına sallamayanların olduğunu anladığımda ve sürekli bir şeylerden endişe duymanın şüphelenmenin sürekli kafamın içinde bir şeyler düşünmekten yorulduğumu öküzün altında buzağa arar hesabı her hareketten bir mana çıkarmanın beni ne kadar yorduğunu anladım.
Artık nesnelerle bile aramda bir paranoya oluşmaya başlamıştı.
Evden çıkarken kapıyı kilitledim kilitlemedim mi evde çıkarken ocağı kapattım mı kapatmadım mı diye defalarca kontrol eder hale gelmiştim..
Hatta acaba kontrol ederken kapalı olan ocağı ya da kilitli olan kapıyı açtım mı diye asansör ile yukarı çıkıp tekrar kontrol ederdim.
Cüzdanımdaki parayı telefonumu evin anahtarını vs..
Yerli yerinde durduğunu bildiğim halde ayy acaba telefonum cebimde mi diye kontrol ederken düşürdüm mü diye tekrar tekrar bakardım.

Dışarda iken cüzdanı mı ceplerimi kontrol ederken bile evdeki ocağı kapattım mı kapıyı kilitledim mi diye sesli düşünür yolda anlamsız hareketler yaparak kendi kendime konuşarak yürürdüm..
Herkes bana tip tip bakardı, yolunu değiştirenler olurdu.
Hatta sırf bu yüzden arabanın altında kalma tehlikesi yaşadım.
Dalgınlıktan araç yoluna indiğim oluyordu.
Kafa sesimden etrafımdaki sesleri duymaz olmuştum.
Sonra..!
Kendi kendime bir telkinde bulundum.
Dedim oğlum bu böyle gitmez sende herkes gibi umursamaz olmalısın.
Olan bitenleri umursamayıp her şeyi akışına bırakmalısın.
İşe en baştan işim dışında kendime bazı meşgaleler bularak başladım.
Düşünmemen gerekiyordu.
Beni düşünmeye sevk edecek durumlardan uzak durmalıydım sürekli bir şeyler ile meşgul olmalıydım ki düşünmeye fırsat kalmasın..
Anladımki bu durumdan anca bu şekilde kurtulabilirim.
Gördüğün gibi benim gibi klinik bir vaka düzeldi ise herkes düzelir.😉

Biliyorum..! Yazının tamamını oku orda sadece kendimden bahsediyorum.
Benim gibi bir tırlak düzeldi ise dünyada düzelmeyecek insan yok demektir..

iliskide oluyor boyle seyler ama iki tarafta cok yıpraniyor

bak ozaman o dusunsun sen uzerine gitme dazla