Kafama sıkmayı düşünüyorum?

Herkes bir hayat mucadelesi vermekte..

Her insanin acisi, yasadigi kendisine agir gelir. Dogrudur.

Ama pes etmek olmaz. Karanligin en zifiri oldugu anda isiklarini göstermeye baslar gunes, dogar ansizin.. Insanin canina kiymasi kolay, anlik bir cesaret ister sadece. Fakat ya sonrasi?

Yirmi yasindasiniz henuz, cok basindasiniz her seyin. Karamsarliga dusmeyin.

Halinize sukredin ve mucadele etmeye devam edin.. Kim bilir, hayat guzel, gunesli gunler sunar belki. Belki cok yakindadir bu gunler..

Sabredin.. Sahip oldugunuz guzellikleri de fark etmeye calisin.

Su an bu siteye girip bir seyler yaziyorsaniz bile dunyadaki bir cogu insandan daha sansli oldugunuz taraflar vardir. Bardagin dolu tarafini görmeyi tercih edin. Öyle bir doldugunu görursunuzki.. Bos tarafi olan tarafi bile dolar..

Ölum bir kurtulus degil, olmadi hic bir zaman ve olmayacak.

Bak ben kaza gecirdim (trafik kazasi degil) ve dayanilmaz bir fiziksel aci cektim kaza oldugu anda, acil ameliyat olmam gerekirken 9 hastahane gezdim fakat kaza gecirmeden once su ictigim icin zamaninda ameliyat olamadim. sag gozume bagajlarin arkasina takilan lastikli ucu demir olan cengel carpti, herkesten kactim kimseye soyleyemedim kotu bir kizmisim gibi hisettim kendimi... cok cirkinim ben dedim ve kaza gecirdigimde sadece 18 yasindaydim simdi 28 fiziksel olmasada duygusal olarak aci cekiyorum intiharida dusundum ama gitmekle sadece kendimi kurtaracagimi arkamda biraktigim insanlari uzecegimi dusundum, bence yapma hersey gelir gecer unutma...