Kız arkadaşım psikolojimi bozdu hayattan zevk almıyorum?

Ağzına sağlık. Gerçekten doğru yazdıkların fakat bazı şeyleri uygulamakta zorlanıyorum. Beni gerçekten cepte görüyor. Bunu kendisi de ağzından kaçırdı. Hani diyorsun ya, uzak dur biraz ilgilenme, değersiz olduğunu hissettir falan.. İşte bunu yapmakta berbatım. Yapamıyorum. İlgimi çekersem başkaları kapar korkusu var. Ben istiyorum ki, yaptığı şeyleri sorgulasın, davranışlarını sorgulasın, ve peşimden koşsun pişman olsun kendini geliştirsin. Ama yapmayacağını düşünüyorum. Mesela ben ne kadar umursamaz olursam olayım, o gelip de artık birbirimizi üzmeyelim, el ele verelim , bundan sonra sana karşı daha anlayışlı olucam vs gibi cümleler kurmaz. Yapıcı olmaz. Tam tersi, sen artık benle ilgilenmiyorsun der. Nabza göre şerbet yapar. bir de yalnız bırakma korkusu var. Bu konuda saatlerce konuşabilriim hatta. Onun yüzünden babamla bile kavga ettim. Babam fenalaştı. Çok pişmanım ama büyü gibi bir şey bu ne yapacağımı bilmiyorum.

Herkes aynı şeyi söylüyor. Annem babam, kız kardeşlerim, arkadaşlarım, akrabalarım herkes kızın beni haketmediğini söylüyorlar. Babam umursamaz ol falan diyor, yavaş yavaş uzaklaş falan diyor ama yapamıyorum. Aslında bu işe yarıyor, fakat kısa süre dayanabiliyorum.

1 hafta önce kuzenimle dışarı çıkmak istedim. Canım sıkılıyordu. Dışarı çıktım diye kız burnumdan getirdi. Sen dur sen ben de bundan sonra çıkıcam dışarı falan dedi. Mesela kızlarla konuşamıyorum. Eğer konuşursam o da benim rahatsız olduğum şeyleri yaparmış. Ablamı sevmiyor. Sırf ablamı ziyarete gidiyorum diye 2 gün trip yapıyor. Bu yüzden zevk almıyorum işte.

Ya gerçekten herkes senin gibi söylüyor. Uzaklaş falan diyorlar. Ben büyüye inanmam. Geçen annem gitmiş hocaya bir kağıda dua mı ne yazdırmış. Gelmiş kızla uzandığım yatağın altına koymuş. Kağıdı buldum anneme kızdım. Niye böyle bir şey yaptın dedim. O kızdan soğuman için, kendi değerini anlaman için falan dedi. Ben de yaktım kağıdı. ASlında üniversite de etrafımda bir sürü kız vardı ve kendimi iyi hissediyordum ama sonra kız beni tehdit etmeye başladı. Aslında tehdit etmedi fakat bunu hissettirdi. Sanki onu kaybedecekmişim korkusu yaşattı. İlgisini falan kesti. Sırf aklım ona takılıyor diye okula odaklanamadım psikolojim zaten bozuktu. Okulu bıraktım. bir de para ödüyorduk. Babam baya üzüldü. Kendime çok kızıyorum aslında ama neden hala ayrılamadığımı ben de bilmiyorum. Şu anda mesela burda böyle dertleşmek bile iyi geliyor.

Evet sorunlu davrandığımın farkındayım. Zaten bu yüzden buraya yazıyorum. Psikologa gittim, fazla takıntılı olduğumu, aşırı bağlandığımı ve paranoyaklaştığımı söyledi. Antidepresanlarla bunu atlatableceğimi söyledi. İlaç yazdırdı nöroloğa. İlacı aldım, bir tane içtim. Gece ilaç yan etki yaptı, fenalaştım bayıldım. Ambulansla hastaneye kaldırdılar. Hastanede yattım. Sonra psikoloğu bıraktım. Kendim çözücem bu işi dedim. Her şey kafada bitiyor dedim. Zorluyorum kendimi gerçekten. Ama o kadar etkilenmişim ki işte... bir de kız güzelliğiyle korkutuyor beni. Sürekli benden güzelini bulamazsın mesajı veriyor. Dediğin gibi galiba kör oldum. Ama kendime gelmek istiyorum.

Aynen öyle. Geçmiş olsun sana da, umarım zamanla atlatırsın. Bu kız beni hiç aldatmadı. Ama belki de onu tutmasaydın sürekli önüne geçmeseydim aldatacaktı. Hep ben engel oldum.

Ayrılma korkusu var bende. Kaybetme korksuu... Alıştım çünkü zaman geçirmeye falan. İyi zamanlar geçirdiğimiz oldu. Ama kötü zamanlar hep perde çekti o zamanların önüne. Etrafımda hiç arkadaşım yok. Okula gitmiyorum. Evdeyim. Ayrılırsam yalnızlık çekmekten çok korkuyorum. özlemekten korkuyorum.