Kaybettiklerim arasında en çok kendimi özlüyorum... Uzun oldu biraz ama bakar mısınız arkadaşlar?

Merhaba arkadaşlar.Ben 20 yaşındayım üniversitede okuyorum.Bölümüm gayet iyi.3 yıl öncesinde birini çok sevdim hayatıma aldım.Fakat o beni sevmedi.Çok ısrar ettim ona bir şans diye çünkü ilk defa aşık olmuştum.İstemedi sevmiyorum sevmeyeceğim dedi ve beni kovdu.Defalarca ve defalarca üsteledim ona.Önce ümit verdi sonrada istemiyorum dedi.Ne kadar sevdiği biliyordu oysa.Bu kadar basit misin diyeceksiniz basitlik değilde ilk sevdiğim insanı kaybetmemek için gururumu yerlere aldım.3 Yıl oldu bunun gelip gitmeleri oldu fakat ben hep evet dedim.Erkeklere karşı çok umursamazdım ben.Neyse en son geldiğinde yine ümit verdi ve sonrada olmaz dedi ve telefonu kapatırken görüşürüz dedi.Bundan sonraki hayatımda seninle görüşeceğimi pek sanmıyorum.Kırdın yaraladın kovdun gitmedim ama artık yeter ikimize de yazık ediyorum böyle davranarak bundan sonra hayatıma girmeye çalışma gidip gelme çık git dedim.Telefonu suratına kapattım O telefonu kapatırken hala konuşuyordu.Nasıl yani falan dediğini duydum.Sonra aradan 1 ay geçti ve biz hiç konuşmadık.O çok mükemmel olduğu için mi istemdi beni hayır bakıldığında ben çokta güzel bir kızım.O sokakta görsem dönüp bakmayacağım bir erkek.Ama aşktı işte.Şimdi kendimi oyalıyorum derslerime verdim kendimi ama yeteri kadar başarılı olamıyorum.Hocalarım sen yaparsın istedikten sonra diyor ama ne kadar çaba sarfetsem de takılıp kaldığım dersler var.Kitap okuyor müzik dinliyor film izliyorum.Hayatımın merkezine kendimi koydum.Telefon kullanmayı bıraktım gereksiz geliyor artık.Şu çağları mı en iyi şekilde değerlendirmek istiyorum.Dostalrımla ailemle zaman geçiriyorum.Ama mutusuzum hemde çok mutsuz kendimi çok yalnız işe yaramaz hissediyorum.Zaman akıp gidiyor ve ben artık kaybeden olmak istemiyorum.O geliyor aklıma bir gün diyorum bir gün vazgeçtiğimde gelecek biliyorum ama ben zaten vazgeçmiş olacağım.Çevremde teklif edenler var hoşlandığını söyleyenler sevdiğini söyleyenler ama hala biri tam anlamıyla unutamamışken karşımdakini hayatıma almak istemiyorum çünkü ancak yarama kabuk olur başka bir şey değil.Ona da yazık diye düşünüyorum.Kendimi iyi hissetmem için nelere yapabilirim.Sevgili demeyin gerçekten kendimi buna hazır hissetmiyorum.Uzun oldu ama ciddi anlamda yardıma ihtiyacım var.Birde derslerim ben ki çalışmadan bile yüksek notlarla gelen bir insandım kendimi tanıyamıyorum :(

Okuma zahmetinde bulunup yardımcı olmaya çalışan herkese çok teşekkür ederim.