Her yönüyle aşık olduğunuz birini nasıl tasvir edersiniz?

Bir sevdiğim var... baş harfi A... yüzüne bakmaya utanirim çoğu zaman o kadar yakışıklı güzel ki kendimi ona layık görmem. . en çok saçlarını seviyorum açık kahverengi düz yüzüne dağılan saçlarını.. dokunmak istiyorum dokunamıyorum. Gözleri ela - kahverengi arası bir renk ne de güzel bakıyor.. teni bembeyaz kıskanıyorum bazen güzelliğini. Dudaklarıyla bazen oynuyor bir şey düşünür gibi bir halı oluyor bakmaktan kendimi alıkoyamiyorum. Kirpikleri melekler gelio tek tek dizmişçesine güzel. Ķaşlari hafif gözlerine uzanıyor. bir de zeki bir çocuk ki anlatamam çok başarılı kıskanıyorum bazen. yüzüne bakcak cesaretim yok arkasından gizlice izliyorum. bir gülüşü var ki beni mutlu eden gülünce kısılan gözleri var bir de.. göz göze geldiğimiz zaman kalbim bir çarpıyor ki anlatamam daha hic elime erkek eli değmemişken onun bunun sevgilisi olan kızların senle konuşmasını kıskanıyorum neden bu denli yakışıklisin ki? Bakışların o kadar manalı ki etkilenmemek elde mi yarim. .. neden bni kimse sevmiyor ki... yüzüne bakilamayacak kadar değilim aksine kişiliğim tüm sulalede örnek. Herkes güzelliğimi söyler ama karşılık alamıyorum platonik bir aşığım sadece Özür dilerim sadece içimi dökmek istedim

İlk gördüğünde gelecek ile ilgili hayaller kurmayı sağlayacak kadar güzel gözleri ve insanlardan saklamaya özen gösterdiği keskin öfkesi dikkat çekerdi. Dağınık saçları, uzunca boyu, komik kıvırcık sakalları vardı. Övmeyeceğim boşa öyle kızların dönüp baktığı, kendine dikkat eden bir adam değildi. Yakışıklı bile sayılmaz çoğu kadına göre ama güzel bakardı. Sigaranın son nefesini ciğerlerinin en ücra köşelerine kadar çeker dumanla birlikte binlerce dert atardı sanki içinden. Pek konuşmazdı. Sevdiğini belli etmezdi bazen saçlarımı tarardı anlar, huzur dolardım.
Ekmeğin köşelerini sevmezdi, nefesi çay kokardı, kahvaltıda sıcak bir şey olmasa doymazdı. Siyah çok yakışırdı. Gülüşünü gördükçe hissettiğim her şeyi unutup tekrar sevesim gelirdi.
Geçmiş zaman unuttuğum şeyler var ve unutmak istediğim şeyler. Kavga ederken bana pislik gibi bakması mesela...
Kırıp özür dilemeye bile tenezzül etmediği zamanlar, ezip geçtiği gururum, tutmadığı sözler. Karanlık kuyularda kaldığımda uzatmadığı gitmeye hazır olduğumda benim tutmak istemediğim eli.

arkasından "aşk deyince ötesini arama" der şair. burada şiirin dilinin üst düzeylere çıkmaya başladığını fark edersiniz. "tabiblerde ilaç yoktur yarama" gibi bir mısranın ardından genelde kabiliyetsiz bir şair "kar etmez onların verdiği merhem" tarzında ilk mısranın tekrarı olabilecek bir söyleme düşer. ancak abdurrahim karakoç bu tekrara düşmüyor. diyor ki "ben sana 'aşk' diyorum. artık sorgulama ötesini, dermanı var mıdır yok mudur bu sorgulamaya girmen bile manasız. 'aşk' bu. sorgulamalardan azade bir şey... ben sana aşk diyorum, sen sonuna soru işareti getirilecek cümleler kuruyorsun.. kurma güzelim bu cümleleri.. yakışmaz benim aşkımın yanına.."

ve üçüncü mısraya girer üstat. "her nesnenin bir bitimi var ama." şu mısra zaten başlı başına bir şiiri şiir etmeye yetecek bir mısradır. bu mısrayı düşünebilen adamda şair kokusu vardır zaten. yeter ki onun üzerine bir şeyler koyup kendisini pişirebilsin. "her nesnenin bir bitimi var" diyor üstat. şu gördüğün dünyanın, yıldızların, güneşin, ayın, geçilmez zannedilen uzayın... her nesnenin.. her şeyin bir sonu, bir nihayeti var..." ama...

işte burada çağlar aşan tespitini yapar üstat. "aşka hudut çizilmiyor mihriban." benim aşkım hudutlardan ötededir mihriban. sana sonsuz gelen yeryüzünü, gökyüzünü, yıldızları, galaksileri aştı benim aşkım. benim aşkım hudutsuzdur. biteceği bir yer, varacağı bir menzil yoktur benim aşkımın.

esasen başka hiçbir şey bırakmasaydı, sırf bize bu kıtayı bıraktığı ve "aşka hudut çizilmiyor" tespitini yaptığı için abdurrahim karakoç yad edilmeyi hak ederdi. çünkü şu mısra ve şu kıta bir şiirin varabileceği zirvelerdendir. aşk üzerine yazılacak şiirlerin en güzel kıtaları ancak bu kadar güzel olabilir. bundan sonra yazılacak kıtalar hep bu kıtanın ulaştığı güzelliğe erişmek için çabalayacaklar. ulaşanları olacak elbet. onlar da bir zirveyi temsil edecekler. ama bu kıta aşk tasvirinin sonudur. buradan ötesi yoktur artık.

Öncelikle nazar değmesin diyeyim. Benim aşık olduğum adam benden yaşça büyük. Çevremden bununla ilgili sürekli nasihat aliyorum. Ama bosuna ben seviyorum onu. Sevgilim beyaz tenli, mavi gözlü, (aslında sarisin da denilebilir, kumral mi oluyordu o? - herneyse-) Saclarini canı ne isterse ona boyatiyor (bazen sari-gri-siyah) favorisi siyah. Boyu 1.86ymis bende iki gün önce öğrendim (1.91 saniyordum) Anlayışlı biri, zenginligi diline dolanmis olan kisilerden degil. 4 dil biliyor. Kendisi doktor. Bunlari bir kenara firlatiyorum. Ben onunla mutluyum. Yazacak cok şeyim var hangisinden baslayacagimi bilmiyorum. Zaten baslasamda harf sayimiz izin vermiyor :) Yakında o adam ile evlenecegim. Umarım bir ömür mutlu olurum. Cevrem konusadursun ben düğünümde giyeceyim gelinligimi seçiyorum :)

Ne öyle uzun boylu, ne de kısaydı. Uzuna yakın orta boyluydu. Saçı, ne kıvırcık, ne de düzdü. Sakalı, sıktı. Gözleri, büyükçe idi. Gözbebeklerinin siyahı, pek siyahtı. Vücudu, ne zayıf, ne de şişmandı. Teni de ne duru beyaz, ne de koyu esmerdi.
Hz. Muhammed (s. a. v)

Göbeği vardı. Komik gelebilir ama gerçekteni şişman olmasa da hamileymiş gibi göbekliydi. Saçları kıvırcıktı, sakallıydı. Elinden tespihi düşmezdi. Sürekli kumaş pantalon ve gömlek, üzerine kazak giyinirdi. Saatlerine çok önem verirdi. Gerçekten kıroydu, tam anlamıyla. Çok nadir gülümserdi, ama çok anlamlı bakardı. Hayatımda tanıdığım en zeki, en kindar, en akıllı ve en tehlikeli insandı. İlk tanıştığımızda 11 yaşındaydım. Beni de kendisi gibi, baba gibi, aile gibi, sevgili gibi, herhangi bir sıfatı olmadan yetiştirdi. Kimseye değer vermedi, bana da vermedi. Ama beni gerçekten sevdi. Ben küçüktüm, üzdüm.

Saçlarını benim istediğim gibi yapardı. benden zayıftı. boyu benden uzundu. gözleri kahverengi dudakları dolgundu ellerini benim elimin üstüne kattıgında benim elim onun yanında çok küçüktü. baş parmagında bir ben vardı çok dikkatimi çekmişti benimde aynı yerde benim vardı. ikimiz el ele tutuştugumuzda baş parmaklarımızdaki benler yan yana gelirdi. bende olan ben onda olan ben gibi. ona hep derdim bak bu sana beni unutmaz belki. gördükçe hatırlarsın. sarıldığımda başım onun kalbinin hızasına gelir onun kalp atışını dinlerdim hep. kalp ritmi ilk başları o kadar hızlıydı ki heyecanlı olgunu anlıyordum. gözleride aslında bana anlatıyordu aşkını. ama kalp ritmi bna hep değişik gelirdi taki beni terk edene kadar

Simsiyah saçları vardı, simsiyah gözleri. Bakınca aklımı durduran, verdiğim bütün sözleri unutturan..
Simsiyah bıyıkları vardı bi'de. Sürekli eliyle düzeltip durduğu, o ince uzun parmaklarıyla..
Zayıflığı kendine bu kadar güzel yakıştırabilen tek adamdı, o müstesna kişi.. Yürürken hep önüne bakan hani.
Naifliği de zarifliği de öğrendiğim adamdı o, adı gibi olan, iffetinden ödün vermeyen..

Nasıl unutabilirim ki böyle muhteşem birini?
Allah onun mutluluğunu daim etsin, çocuğuna uzun ömürler versin.

Kocaman bir kalbi var :) Çok iyi bir yaşantısı ve pek bir derdi de yok :)) Gözlerine pek bakamadığımdan hangi renk bilmiyorum ama sanırım siyah ve ilk kez büyük konuştuğum bir konuyu yuttum o da hiç bir esmerle çıkmam derdim hep hatta esmerler hiç tipim değil falan diyodum ama o lafı yutturdu resmen bana :D Hisleri güçlü ve öyle bir ahım şahım her kızın bayılacağı bir tipi yok ama o kadar bir yüreği var ki :) Onu tekrar tekrar sevmeye başladım önceden de bir şeyler hissediyodum ama hiç söylememiştim şimdiyse o gelip söylüyor :) Gözleri gözlerimin taa içine kadar bakmak için çok çabalıyor ama her defasında da göz kaçırıyorum :D ve sanırım seviyorum aynı zamanda da seviliyorum :))

Upuzun boyu, düzgün fiziği, baktığınızda içinizi ısıtacak koca koca içinde kaybolmak istediğim kahverengi gözleri; o iri gözlerini çevreleyen uzun kıvrık rastgele dizildiğine inanmadığım kirpikleri, ince uzun parmakları, çoğu kişinin beğenmediği kusursuz yüzü, herkesten sakladığı bir beni sevemeyen o koca temiz kalbi, olaylara bakış açısı, moralimi düzeltmek için yaptığı iğrenç esprileri, sarılması, dünyadaki tüm kokulara değişmek istediğim kokusu, kusursuz cümleleri, seviyomuş gibi sahiplenmesi, kıskanması... Böyle bir insan.. Kırmaktan çok korktuğum ama beni kırmaktan hiç çekinmeyen sonra pişman olan ama bir türlü akıllanmayan

Kirli sakalları vardı, bordo ojeli parmaklarım güzel dursun diye. Boyu bende biraz uzundu. Sarıldığımızda kalbinin ritmini duyardım. Kaşlarına kadardı kirpikleri. Mavinin en güzel tonu gözleriydi. Denizler kıskanırdı. Belkide huzur onda buluşum bundandı. Kocaman her daim sıcak elleri vardı. Ellerimden yüreğimi ısıtırdı. Gamzeleri vardı. Sağ yanağında. Güldüğünde ve ağladığında çok belli olurdu. O kadar tatlı gülerdi ki senin de ona katılmama gibi şansın olmazdı. Kızdığında boynundaki damar çok belli olurdu. Çok sinirlendiğinde bile korkardı beni kırmaktan. Sarıldığında sımsıkı sarılırdı. Bırakmicakmış gibi. Kaçmamdan korkarmış gibi. Saçlarını çok severdi. Dakikalarca uğraşırdı. Bende bozmak için dakikalarca uğraşırdım. Hep gözlerime bakardı uzun uzun. Çok güzel şiir okurdu. Sesi öyle güzeldi ki hipnotize olurdum sanki.

kuru bir selam yazsa sevinçten kalbim yerinden çıkacak gibi oluyo bir gün grşmesek, yazmasa içim içimi yiyo, yokluğu kalbimi sıkıştırıyo yanımda olamaması nefesini hissedememek, sesini duyamamak, dokunup sarılamamak içimi yakıyo hasretten ölecek gibi hissediyorum ondan önce ölmek onsuz kalmaktan çok daha iyi olurdu benim için ve hiçbi zmn önceliğim kendi bedenim ruhum değil ''O'nun bedeni ve ruhu... en güzel dudak, en güzel el, en güzel göz, en güzel -her şey- o'na ait onun bedenine, kalbine ait.. hep mutlu, sağlıklı ve uzun yaşa aşkıM...

Gecenin karanlığını andıran ama güneş gördüğü zaman açık bir renge çalan saçları vardı. Ne çok uzundu ne de çok kısa. İkisinin arasında bir yerdeydi. Kıvırcık desem değildi, dalgalı desem o da değildi. Oval bir yüzü vardı. Cildinde en ufak bir pürüz dahi yoktu. Seyrek çıkan sakalları, bıyıktan çok uzak olan bıyıkları (!) ve biçimli kaşlara sahipti. Kutu gibi bir burnu, dolgun sayılabilecek şeftali tonlarında dudakları, karamel ile kahvenin arasında bir tonu barındıran iki tane eşsiz gözleri vardı. Kirpikleri; uzun, sık ve kıvrımlıydı. Bakan herkes, ona imrenirdi buna eminim. Boyu da uzundu. 1.90 üzerinde boyu vardı ve basketbolcuydu. Boyu uzun olduğu için elleri de epey büyüktü. Benim ellerim bir bebeğin eli gibi kalıyordu yanında. Tuttuğu an, kayboluyordum sanki.
Ama bunlar sadece dışarıdan bakan birinin görebileceği şeylerdi. Asıl önemli olan bana bir bakışıyıla hissettirdiği, bir gülüşüyle içimi titretmesiydi. Aslında önemli olan şey görünüşten çok kalbimde yarattığı etkiydi.

İnsan sevdiğini nasıl kalıplara koyabilir nasıl anlatır ki.. Bu sevdiğim adamı ona olan aşkımı belli sıfatlarla ya da nesnelerle sınırlamak olur. Halbuki benim aşkım sınırlanamayacak kadar basit değil dillere sakız olan türden bir şey değil.. Öyle bir insana aşık oldum ki hayatımdaki tek duam o oldu, bana nefes ömrüme ömür canımdan bir parça oldu, ruhuma işliyor sesi, nefesi aşkım deyişi, sanki ondan öncesi şimdi yaşadıklarımın provasıymış gibi geliyor.