Çok mutsuzum ve gerçekte ne istediğimi bilmiyorum.

Gördüm ki; her şeyi çevremdekilerden bir farkım olsun diye yapıyorum. Sınavlara çalışma sebebim sadece ailem ve çevrem benimle gurur duysun diye. Arkadaş çevrem yok zaten pek fazla, hepsi ile bir çıkar ilişkimiz var. İnsanlar beni sadece iyi bir liderlik duygusu, gaza getirme ve önderlik yaptığım için seviyor. Bunun için sevdiklerini bildiğimden hep bunları yapıyorum bende. Soru sorulduğunda sorunun cevabını öğrenirler yine de dışarıya karşı kapalı bir kutuyum hem de tamamen. Çoğunlukla eleştirmeden, kişi ayırmadan gördüğüm yanlışlarda kişiye neden yanlış yaptığını sorarım. Bilgisizlikten ise doğrusunu öğretirim, bilerek ve yürekten yapıyorsa devam etmesini beni umursamamasını söylerim, yok bilerek yanlış yapıyorsa hakkında hayırlısını diler giderim. Herkes beni güçlü zanneder, dışarıda gülmediğim bir an yoktur, dışarıya güçsüz görünmektense duygularımı saklıyorum. İnsanlar tek başına iken yalnız kalmıyormuş, kalabaklıklar içinde de yapayalnız olabilirmiş. Yaşama aşkını kaybedip her şeyi rutine bindirdiğinden devam ettiriyor olurmuş. Gördüm bunların hepsini ve her şeyin sonunda itiraf etmem gerekirse çok mutsuzum ve gerçekte ne istediğimi bilmiyorum. Bana bu halimle yardımcı olabilecek kimse var mı? link (Linkteki şarkı dinlediğim tek şarkı bu aralar...)