Ailem beni hiçbir konuda ciddiye almıyor...

Evet başlıkta da belirttiğim gibi, hiçbir konuda ciddiye alınmıyorum. Bu güne kadar çok dertler, çok sıkıntılar çektim. Daha çok küçük yaşta gerek arkadaş çevresi açısından olsun gerek diğer açılardan çok kazık yedim, çok bağlandım insanlara ve çok üzüldüm. Ama en zoru da herşeye rağmen gülebilmekteydi. Aileme karşı hiçbir zaman, yaşım kaç olursa olsun bencil biri olmadım. Evde her zaman saçma sapan espriler yapan, açık sözlü, neşeli tavırlarımla hareket ediyorum. Aynı şekilde arkadaş ortamımda da böyle. Birilerini güldürmek, eğlendirmek beni çok mutlu ediyor ve sanırım bu yapımda var, kimseye karşı ciddi olamıyorum, kin güdemiyorum, bencil davranışlar sergileyemiyorum. Ama sırf bu yüzden, herkes beni her zaman gülüyor zannediyor. Aslında en büyük sıkıntıları ben yaşıyorum ama sırf ailemin canı sıkılmasın diye hiçbirini paylaşmıyorum onlarla, herşeyi içimde yaşıyorum. Benden 8 yaş büyük bir abim var. Evdeki bencil tavırlarıyla, yaşı kaç olursa olsun her zaman bu evden gitmek istiyorum, sizden nefret ediyorum, gitsemde kurtulsam gibi sözleriyle tanınır. Ama yine de benden çok kıymet verilir ona. Tek bir sözüne dünyalar yakılır. Ama artık dayanamıyorum. O koskoca adamın bu bencilce tavırlarlar sergileyip de el üzerinde tutulmasını yediremiyorum kendime. Çocuk mu büyük mü belli değil, ben bile daha olgun davranıyorum. Ben 14-15 yaşlarındayken araba almıştık. O zaman o hemen araba kullanmayı öğrendi, babam herşeyini halletti, ehliyetini de aldı hemen arabayı verir oldu. Onun da hala tek hayali hız yapmak bilmemne işte. Benim de o yaşlarda acayip bir araba tutkum vardı, kız olmam hiçbirşeyi değiştirmiyor çok seviyorum arabaları, direksiyonuna dokunmak bile mutlu etmeye yetiyor beni. Yıllarca yalvardım boş arazide bari ver diye, 1 kereden fazla elletmedi kıymetli oğlu arabaya binecek diye. O yaşlarda öğrenseydim şimdi çok daha iyi kullanıyor olacaktım, ki o kullandığım tek seferde bile abimden daha iyiydim, dün gibi hatırlıyorum. Anlayacağınız sorunum bu işte, ben hiçbir konuda ciddiye alınmıyorum. Sırf ailemi düşünüyorum diye hayallerimden vazgeçiyorum, para garantisi olan mesleklere yöneliyorum, ama bir konuda kırıldığımda beni ciddiye bile almıyorlar, bunlar da bende küçük yaştan beri çok psikolojik etki yarattı.Artık dayanamıyorum bu muameleye, ne yapmalıyım sizce?