Arkadaşlar evlenmek için ne yaptınız, nasıl bir çaba gösterdiniz?

Kaliteli kadın yok herkes sadece lafta iyi evlenilmez bu zamanda

şu an bile zorla evlendirmeye çalışıyorlar beğenenler çıkıyor konu komşuda ben istemiyorum normalde 18 den 20 ye kadar ben onlara evlendiğin dedim birini bulun diye evlendiremediler şu an kendim istemiyorum 30-35 adasına kadar beklicem büyük konuşmiyim tabi yine

Evlenilecek insan kalmadı denemek insanı sadece yorar benim için gereksiz hayat sizin hayatınız siz evlenebilir denemeler yapabilirsiniz

Bu kadar didiklerseniz sonu böyle olur.
Buradan ses atılıyor mu?
Sana bir hikaye anlatayım

Padişah, hizmetçisini sarayın uçsuz bucaksız, muhteşem bahçesine gönderir ve ona tek bir görev verir: "Bana bu bahçenin en güzel çiçeğini koparıp getir. Ancak bir şartım var: Bahçede sadece ileriye doğru yürüyebilirsin, asla geçtiğin yoldan geriye dönemezsin."
Kadın büyük bir heyecanla bahçeye girer. Karşısına hemen birbirinden güzel, rengarenk ve mis kokulu çiçekler çıkar. Tam birini koparacakken kendi kendine şöyle düşünür: "Bu çiçek çok güzel ama ileride kesinlikle bundan çok daha güzeli, daha gösterişlisi vardır." Bu düşünceyle çiçeği koparmadan yürümeye devam eder.
Biraz ilerler, karşısına ilkinden daha büyüleyici bir çiçek çıkar. Elini uzatır ama tam koparacağı sırada yine aynı hırs ve kararsızlık dalgası onu yakalar: "Bahçe o kadar büyük ki, en sondaki çiçek kim bilir ne kadar muhteşemdir. Şimdi bunu alıp yolun sonundaki o eşsiz çiçeği kaçırmayayım."
Böylece kadın, karşısına çıkan her harika çiçeği "ileride daha iyisi vardır" diyerek pas geçer. Adım adım bahçenin sonuna yaklaşır. Ancak yolun sonuna doğru ilerledikçe çiçeklerin rengi solmaya, boyunları bükülmeye ve toprak çoraklaşmaya başlar.
Bahçenin en son sınırına geldiğinde ise etrafında kurumuş otlardan ve yaprakları dökülmüş, solgun, çirkin bir dikenden başka hiçbir şey kalmamıştır. Geriye dönmesi de yasak olduğu için, padişahın huzuruna eli boş çıkmamak adına çaresizce o solmuş, boynu bükük çiçeği (veya dikeni) koparır ve saraya döner.
Padişah kadının elindeki solmuş çiçeği görünce gülümser ve hikayenin ana fikrini veren o meşhur sözü söyler:
"İşte hayat da tam olarak bu bahçe gibidir. İnsan her zaman daha iyisini, daha mükemmelini ararken karşısına çıkan güzellikleri ve fırsatları erteler. Ama hayat yolu sadece ileriye doğru gider; asla geriye dönemezsin. Ve en sonunda, mükemmeli ararken elindeki tüm güzellikleri kaçırmış olarak yolun sonuna varırsın."

Okudun mu hikayeyi?
Mevzuyu anlayabildin mi?

bundan sonra seveceğin biri çıkacak diye mi düşünüyorsun
mantık evliliği yapıyor millet öyle evleniyor

midenin almadığı biriyle aynı yatağa giremezsin o öyle ama her şey de dış görünüş değil

çelişmiyor
beğenmeyi tipten ibaret düşünüyorsun