​Bir ilişkinin/evliliğin artık "kurtarılmayacak noktaya" geldiğini kabul etmek mi daha zor, o kararı uygulayıp gitmek mi?

​"Bazen insan elinden gelen her şeyi yapar, çabalar, dener... Ama bir an gelir, o çizginin aşıldığını ve artık geriye dönüş olmadığını fark edersin. Hani resmiyette veya görünürde henüz her şey bitmemiştir belki ama kalben ve zihnen o bağ kopmuştur ya...

​Tam o eşikte dururken; o kabulleniş süreci mi insanı daha çok yoruyor, yoksa son noktayı koyup o belirsizliğe adım atmak mı? Bu zihinsel kopuşu yaşayıp o süreçten geçenler, o ilk dönemin ağırlığını nasıl atlattınız?"

​Bir ilişkinin/evliliğin artık "kurtarılmayacak noktaya" geldiğini kabul etmek mi daha zor, o kararı uygulayıp gitmek mi?
Cevapla