Zamanında hayatınızın merkezine koyduğunuz bir insan, tam olarak hangi davranışıyla gözünüzde sıradan birine dönüştü?

Birini çok sevdim, öyle böyle değil. Hayatımın en güzel döneminde 7 yılımı verdim. Sevdiğimi biliyordu ama o sevmiyordu ancak bırakmıyordu da neyse. Her şeye göz yumdum, onu bekledim hiç sevgili falan da yapmadım. Bir süre ara verdik geri konuşmaya başladık. Saçma sapan bir muhabbet, ben buna takıldım ve bana dedi ki "sen hep böyle mi yapacaksın" her yaptığını sineye çekmişim, gurur falan magmada artık ama ne olduysa o cümle son oldu. Haklısın dedim çektim kendimi, bir süre yazdı etti soğuk konuştum, var olmayan ilişkimiz bitti gitti. Aradan birkaç yıl geçti sanırım 3 yıl falan, eşimle tanıştım. İyi ki de o saçma şeyden dolayı kesmişiz konuşmayı

Benim için o dönüm noktası kesinlikle benim canım yanarken onun hiçbir şey olmamış gibi hayatına vurdumduymazca devam etmesiydi. Sen onun için dünyaları yıkmaya hazırsındır, o ise senin en kırılgan anında kılını bile kıpırdatmaz. İşte o an kafanda "Ben bu sıradan insan için mi kendimi paralamışım?" aydınlanması yaşanıyor ve büyü tamamen bozuluyor.

Davranışları ve söylemlerindeki çelişkiler. Ve yalan söylemesi. Bir insanın doğrusunu bildiğin şeyler hakkında yalan söylemesi beni direk soğutur.

Tanıdığım karakterine uymayan aksi davranışları ile

Kimseyi hayatımın merkezine koymadım

En son hayatımın merkezine yakın bir yere koymaya niyet ettiğim kişi pinti çıktı, ben de hayatımdan çıkardım