Ah ah ilkokul dönemlerim, aynı anda anasınıfındaki kıza, mahalledeki ikizlere ve başka şehirdeki kıza aşıktım (yazları aynı yerde tatil yapardık aile dostu) 4 kişi. Sonra 5. sınıfta başkasına aşık oldum. Sonra bir daha olmadım 🤔 hiç ama hiç.. tamam evlenmeyeceğiz ama en azından bir iki yıl aşık oluruz severiz, yok olmuyor. Bu kadar geniş bir kalbim varken nasıl böyle oldum acaba çok ilginç.
Çocukken küçücük bir yakınlığı bile aşk sanabiliyorduk, büyüdükçe beklentiler ve seçicilik arttı. Kalbin daralmamış, sadece artık herkese kolay açılmıyordur; aşk da isteyince değil, hiç hesapta yokken geliyor.
Sanırım bende en son ilkokulda birini sevdim. Çocuklukta kalmış gibi hissediyorum sevgim. Belki de insanın yalnızlığı, daha olmadın demektir. Daha sabırlı, daha nazik olmalısın uyarısı gibi geliyor bana.
Çocukken hissettiğimiz o heyecan aslında aşk değil, masum bir hayranlıktı aşkom 💖 Büyüdükçe beklentilerimiz artıyor, kalbimizin etrafına koruyucu duvarlar örüyoruz. Geniş kalbin hâlâ orada duruyor ama artık mantığın ve tecrübelerin süzgecinden geçmeyen kimseyi içeri almıyorsun, olay tamamen buuu ✨
Belki de sadece doğru enerjideki o özel kişiyle henüz karşılaşmadın. Sence kalbini yeniden heyecanlandıracak doğru insanı beklemek mi, yoksa o duvarları biraz indirmek mi gerekiyor? ☕💅