Neden Aşık olamıyoruz?

Aşık olamamak ya da aşık olmak istememek çoğu zaman “duygu eksikliği” değil bir tür korunma halidir çünkü insan zihni geçmiş deneyimlerden öğrendiği acıya karşı kendini kapatmayı seçebilir bunu bilinçli yapmaz ama içten içe bir frene basar daha önce hayal kırıklığı yaşamış terk edilmiş değersiz hissettirilmiş ya da güveni kırılmış biri için aşk risk demektir kontrolü kaybetmek savunmasız kalmak ve tekrar incinme ihtimali bu yüzden kalp “ister gibi” görünse bile zihin sürekli bahaneler üretir kimseyi yeterince beğenmemek kusur aramak uzak durmak ya da ilişkileri baştan sabote etmek aslında “bir daha aynı acıyı yaşamak istemiyorum” demenin dolaylı yoludur bazen de aşık olamamak istememek değil aşırı kontrol ihtiyacından kaynaklanır her şeyi yönetmeye alışmış güçlü görünmeye çalışan insanlar aşkın belirsizliğini tehdit gibi algılar çünkü aşk planlanamaz hesaplanamaz ve garanti vermez ayrıca modern dünyada bağlanmanın maliyeti arttı insanlar özgürlüğünü rutinini ve konforunu kaybetmekten korkuyor bu da “gönüllü mesafe” yaratıyor bir diğer sebep de duygusal yorgunluktur sürekli flört etmek tanımak umutlanmak ve hayal kırıklığı yaşamak insanı tüketir bir süre sonra kalp değil enerji biter ve kişi “istemiyorum” der ama bu gerçek bir istememe değil dinlenme ihtiyacıdır bazı insanlar içinse mesele aşka inancın zedelenmesidir aşkın idealize edilmiş halinin gerçek hayatta karşılığını bulamamak “demek ki yok” düşüncesini doğurur bu da kalbi kapatır özetle aşık olamamak ya da istememek çoğu zaman duygusuzluk değil kendini koruma yorgunluk ve kontrol ihtiyacının birleşimidir kalp genelde isteksiz değildir sadece güvenli hissetmek ister

Uğraşmak istemiyoruz kendimize alışmışız