Ayrılmak isteyen sevgiliye "gitme" der misin?

Kabahat tamamen bendeyse, ortada benim beceriksizliğimden veya düşüncesizliğimden kaynaklanan bir enkaz varsa, o kapıda öyle bir "gitme" performansı sergilerim ki Yeşilçam yönetmenleri ayakta alkışlar! Pantolonun paçasına yapışıp yerde sürünmekten, salonun ortasında diz çöküp "Beni bu karanlıkta bırakıp nereye gidiyorsun zalım?" tiratları atmaya kadar her türlü dramatik tuşlamayı yaparım. "Tüm suç bende, gerekirse balkona çıkıp 'Ben bir odunum' diye megafonla bağırırım, yeter ki o bavulu yere bırak" moduna geçerim. Çiçek sepetinin cirosunu tek başıma ikiye katlar, kapısına sabahın beşinde sıcak simit ve pişmanlık dolu gözlerle dikilirim; çünkü haksız olduğunu bile bile gurur yapmak sadece ahmakların işidir, paşa paşa o gururu çiğner, gerekirse kapı paspası olur yine de o "gitme"yi söylerim!

Ama yok, kabahat onda çıkmışsa; beni aldatmaya yeltenmişse, yalanı alışkanlık haline getirmişse ya da durduk yere ergen kaprisleriyle "Ben biraz kafamı dinlemek istiyorum, ayrılalım" triplerine girmişse, değil "gitme" demek, arkasından Mehter Marşı çalar, bavulunun fermuarını bizzat ben çekerim! Bir de üstüne taksi durağını arayıp "Ağabey acil bir araç gönderin, bir yükü tahliye ediyoruz" diye anons geçerim. Kapıyı açar, arkasından bolca su döküp "Aman ayağına taş değmesin, dönüş biletini de yakmayı unutma, haydi selametle!" der, kapıyı da kilit üstüne kilit vurup kapatırım. Haklı olduğum yerde birine "gitme" diye yalvarmak yerine, gider balkonda kendime demli bir zafer çayı koyar, arkasından yolladığı dramatik mesajları okuyup bıyık altından gülerim; o saatten sonra dönmek istese bile kapı duvar, giden gitmiştir, gittiği gün bitmiştir!

Asla demem, kapıyı da ardına kadar açarım.

​Bir insan gitmeyi kafasına koyduysa ve bunu dile getirecek noktaya geldiyse, o bağ zaten zihninde çoktan kopmuştur. O saatten sonra kalması için yalvarmak ya da ısrar etmek sadece kendi gururunu ayaklar altına almaya yarar. Zorla veya rica minnetle yanımda tuttuğum birinin bedeninin yanımda olup aklının dışarıda olmasını asla istemem.

​Aşk ve bağlılık gönüllü olunca güzel. Gitmek isteyene verilecek en klas tepki sessizce yol vermek ve kendi duruşunu bozmamaktır. Çünkü bazen en büyük gitme deme şekli, onun yokluğunda bile ne kadar güçlü kaldığını göstermektir. Yol almak isteyene yol açacaksın, arkasından dövünmek bize yakışmaz.

Demem.
Çünkü bunu test amacı olarak kullanan bir kadın bu tavrı naz değil şımarıklılıktır.
Düzgün giden bir ilişkide sadece can sıkıntısından yapıyorsa daha büyümemiştir.
İnsan belli noktada içindeki çocuğu çıkartmasına karşı değilim ancak bu hareket bunu gerektirmemeli.
Bu kadar uzun boylu değil.
Biraz ne istediğini bilmeli göstermeli ve olgun olmalı.
Kadının naz yapmaya hakkı her zaman saklıdır.
Dediğim gibi bu naz değil.
Bunu anlayacak , görecek kalite ve kapasiteye sahibim.