Halime şükür mü etmeliyim?

İçimi dökeceğim biraz inşallah okuyan abilerim ablalarım olur. 19 yaşındayım, hayatta çok büyük acılar çekmedim. Mutlu, beni seven bir ailede doğdum, maddi sıkıntı çekmedim, ailem dindardı, katıydı ama baskıcı değildi bu sebeple hem dinimi hem gençliğimi yaşayabildim, sosyal biriyim, herkesle iyi anlaşıp kolayca arkadaş edinebilirim, şu an okuyorum ve akademik hedeflerim var.

Bunlara rağmen şımarık biri olmadım, her gün halime şükrederim. Ailem yediğim lokmayı bile gözlerden saklayacak şekilde büyüttü beni.

Ama gelin görün ki aşk acısından kahroluyorum. İki senelik bir ilişkim vardı, hayatımın en güzel anlarını onunla geçirdim. İlk çiçeklerimi o aldı, canım sabahın 2’sinde abur cubur çektiği için ilk o kapı kapı dolanıp alıp bana getirdi, dizlerine yatırıp saçlarımı ilk o okşadı, ağladığımda güldürdü, ben anlatmadan her şeyi anlıyordu, sabahın köründe işe gidecek olmasına rağmen sırf ben istiyorum diye sabaha kadar telefonda benimle konuşuyordu, ben hayatımda ilk defa ailem dışında birini bu kadar sevdim. Uzun olacağı için yazmıyorum ama o kadar güzel anılarımız var ki, evet kavga da ederdik, birbirimizin kalbini de kırardık ama hiç birbirimizden kopamazdık. Daha doğrusu ben kopamadım çünkü o beni aldatmış. Dünyam başıma yıkıldı gibi oldum. Hayatımda ilk defa bu kadar tarif edilemez bir duygu hissettim. Hastanelik oldum, yemeden içmeden kesildim, uyku düzenim kalmadı, sömürülmüş ölü gibiyim. Derslerime odaklanamıyorum, her Allah’ın günü olur olmadık yerlerde ağlıyorum, onu çok özlüyordum, affetmeme rağmen, yalvarıp yakarmama rağmen bana geri dönmedi. Yaptığım hiçbir şeyden zevk almıyorum. Arkadaşlarıma anlattığımsa bana aşk acısı hiçbir şey ne dertler var abartıyorsun ne güzel bir hayatın var bul başka birini geç diyorlar. Kimse anlamıyor beni