Aşk insanı olgunlaştırır mı yoksa çocuklaştırır mı?

Aşk insanı öyle bir yere savurur ki, önce yıllardır sırtında taşıdığın o ağır, kaskatı zırhı tek hamlede yere indirir; sonra da kalbini bir çocuğun saf ellerine emanet eder. Dışarıdaki o hesaplı, temkinli, "büyük adam" hallerinin hepsi sevdiğin insanın gözlerinin içine baktığın anda buhar olup uçar. Dünyaya karşı dimdik duran o gururlu halin gider; yerine en ufak bir tebessümle içi kıpır kıpır olan, sokakta yürürken elini tuttuğunda sebepsizce adımlarını hızlandıran, bir avuç pamuk şekeri görünce gözleri parlayan o masum çocuk gelir.

Ama işin sihri şurada: Aşk seni bir çocuğun neşesiyle hafifletirken, bir yandan da dünyanın en sabırlı, en koca yürekli insanı yapacak kadar olgunlaştırır. Başkasının acısını kendi göğsünde hissetmeyi, incitmekten ödü koparak sevmeyi, gerektiğinde kendi kibrini bir kenara koyup sarılabilmeyi öğretir. Yani aşk seni eksiltip büyütmez; tersine, içindeki o saklı kalmış çocuğu koruyabilmen için kalbine derin bir bilgelik bağışlar.

Sevdiğin kişinin omzunda uyuyakalırken hem tüm fırtınaları atlatmış bilge bir derviş kadar dinginsindir, hem de annesinin kucağında dünyadan bihaber uyuyan o ufacık çocuk kadar savunmasız ve huzurlu.