Yan yana dururken bile özlemek ya da sessizce gitmek... Sizce hangisi daha ağır?

O kadar haklısın ki... Gerçekten hissettiklerini ve yazdıklarını okurken insanın içi sızlıyor çünkü buradaki en büyük acı, insanın umudunun kendi eliyle kendine tuzak kurması.
​Giden birinin ardından ağlarsın, kızarsın, zamanla alışırsın. Ama aynı evin içinde, aynı masada otururken göz göze gelememek başka bir şey. Adı koyulmamış bir yalnızlık bu. Yatak aynı, odadaki koku aynı, ses aynı... Ama içerideki o eski duygu yok. Sanki biri o çok sevdiğin insanı alıp yerine sadece dış görünüşünü bırakmış gibi.
​Yanındayken özlemek insanın canını her gün baştan yakıyor çünkü "belki bu akşam konuşuruz", "belki bir sarılsa düzelir" diye bekliyorsun. O küçük umut parçası hiç bitmediği için de iyileşme sürecin asla başlayamıyor. Aslında yanındaki insanın bıraktığı o koca boşluğun yasını, o hâlâ oradayken tutmaya çalışıyorsun. Bundandır o sessiz ama insanı içten içe kemiren ağırlık.
​Senin yazdığın o cümle ("En ağır ayrılık bazen gitmek değil, kalıp da birbirine ulaşamamaktır") durumu o kadar net özetliyor ki... Kalben kopmuş bir beraberliği sürdürmek, vedasız bir gidişten çok daha ağır bir yük. Çünkü gidiş bir kere incitir ama ulaşamadığın biriyle aynı havayı solumak her gün baştan kanatır.

​Haklısın, bazen insan sevmeye niyetliyken bile hissettiği bir şey yüzünden bir adım geri çekilebilir. Bu her zaman bir taktik ya da şımartmama kaygısı. olmayabiliyor; bazen sadece bir tedirginlik, bazen de sezgilerin getirdiği bir savunma mekanizması. İnsan gerçekten bir şey hissettiğinde, bazen o hissin ağırlığından veya gidişatından çekinip istemsizce mesafe koyabiliyor. Dışarıdan 'lsevgisizlik gibi görünen o geri çekilmenin arkasında aslında derin bir his ve geçerli bir sebep olabiliyor. İnsan bunu yaşarken anlıyor ki; bir çekilme varsa, ortada öylesine yaşanmamış, hissi bir karşılığı olan durumlar var demektir gibi bir durum da çıkabiliyor

Yorum şahsi gibi olmuş sanki biraz.. ben genel anlamda yorum yapıyorum. İnsan yıllarca aradığı şeyi tam karşısında görünce sevgiden değil, o gerçeğin yükünden ve kaybetme riskinden korkar. Sevgi cinsiyete göre şekil değiştirmez; dili kadın için de erkek için de aynıdır ve adı cesarettir. Gerçekten seven adam nasıl sahip çıkıyorsa, gerçekten seven kadın da kaçmak yerine o kapıyı açık tutar. Kaçmak ya da susmak kadınlığa değil, geçmişin yaralarına sığınmaktır; çünkü aşk hazır olana değil, dürüstçe adım atana gelir.

Doğrudur beyfendi