​Bir ilişkide ilginin zamanla azalması doğal bir süreç mi, yoksa alışkanlığın getirdiği bir vurdumduymazlık mı?

Valla o kadar doğru yazmışsın ki, okurken tam olarak bu dedim...
​İlgi bitince gerisi gerçekten çorap söküğü gibi geliyor. Ama en çok "celladına aşık olmak" dediğin yere takıldım. Bir şeylerin düzelmesini beklerken aslında kendi canımızın yanmasına göz yumuyoruz. Umut etmek bazen insana en büyük tuzak oluyor işte. Tşkler

Aşkı bir yıkım, tutkuyu da cellat olarak görmek işin kolayına kaçmak sanki. Kadın o karanlık yüzünden ya da derinlikten korkmaz; aksine kendiyle yüzleşecek cesareti gösterir.
​Yanlış bir ilişkide kadın sadece tükenip kalmaz, o fırtınanın içinden kendi gücünü keşfederek çıkar. Erkek huzur ararken belki bir şeyler öğrenir ama kadın o tecrübeyle kendini yeniden inşa eder.
​Aşk insanı öldürmez. İnsanı asıl öldüren; derinlikten, tutkudan ve yüzleşmekten korkup yüzeysel bir "huzur" sığınağına saklanmaktır. Gerçekten güçlü bir kadın celladından korkmaz, sadece kendine dürüst olamayan bir ruha vakit kaybetmez.

Haklılık payın var, kabul ediyorum. Zaten belli bir yaştan ve yaşanmışlıktan sonra bazı şeyleri sıfırlayıp "sil baştan" başlamak ya da o ideal doğruları kovalamak için çok geç kalmış olunuyor. İnsan her zaman "olması gerekeni" seçemiyor hayatın içinde.
​Ben de artık mucizeler veya istisnalar peşinde değilim. Sadece yaşadığım her şeyle, o zorluklarla ve eksiklerle yüzleşerek güçlendim. Neyse o... Bu yükü de bu yaşanmışlığı da kabullenip, beni dönüştürdüğü güçlü halimle yoluma devam ediyorum. Hayat her zaman teorideki doğrular gibi yürümüyor maalesef.