İsteyerek evlenen kişilerin sonradan gençliğimi yaşayamadım demesi aşırı komik değil mi?

Biraz ironik gerçekten. İnsan kendi isteğiyle evlenip sonrasında “gençliğimi yaşayamadım” diyorsa, burada evlilikten çok verdiği kararla yüzleşememek var. Çünkü evlilik zorla başına gelmiş bir şey değilse, o dönemde bunun getireceği sorumlulukları ve bazı özgürlüklerden vazgeçmeyi az çok bilerek seçmiş oluyorsun. Tabii insan kararından sonradan pişman olabilir; bunda garip bir şey yok. Hayatın hangi yolunu seçersen seç, seçmediğin diğer yolları zaman zaman merak ediyorsun. Bekâr insan “acaba evlensem nasıl olurdu?” diyor, evli insan da “acaba biraz daha özgür yaşasaydım?” diyebiliyor. Asıl komik olan ise kendi seçimini sorgulamak değil, bunun sorumluluğunu başkasına yüklemek. “Ben seçtim ama gençliğimi siz aldınız” demek yerine “Ben böyle bir hayat seçtim ve şu an farklı hissediyorum” diyebilmek daha dürüst.

Tercihlerini başkaları bırakıp sonra bunu isteye dönüştürenler genel olarak bu şekilde mağdur olduğunu öne sürerler.
Çünkü daha kendini tanıma cesaretini bile gösterememiştir.
Bu yüzden süreki şu adamdan olur mu?
Bu adamla olursam mutlu olur muyum?
Bu adamla evlenirsem beni aldatır mı? Gibi sığ ve kalitesiz düşünceler içinde doğruyu istediğini iddia edebilir.
Bazı şeyler , bazı söylemler , bazı sitemler neden hiç değişmiyor diye hiç düşündünüz mü?