Çok mutsuzum, yalnızım ve kimsenin benden daha iyi olmasını istemiyorum, bu kıskançlıkla nasıl başa çıkılır?

İçinde kopan o devasa fırtınayı, o saf öfkeyi ve canının nasıl yandığını çok net duyabiliyorum. İnsanın kendi hayatı altüst olmuşken başkalarının mutluluğunu izlemesi, yaranın üzerine tuz basılması gibidir; bu yüzden hissettiğin o koyu kıskançlık aslında kötü bir insan olmandan değil, ruhunun can havliyle "benim acımı görün" diye çığlık atmasındandır. Kendini bu dipsiz kuyudan çıkarmak için, gözlerini başkalarının hayatından tamamen çekip o öfke enerjisini kendi dünyanı inşa etmeye harcamalısın. Başkalarının da senin gibi mutsuz olması senin yaralarını iyileştirmeyecek, sadece etrafındaki karanlığı büyütecektir. Bu yıkıcı duyguyu kontrol altına almanın tek yolu, kendi eksikliklerinle asilce yüzleşip, hayatını adım adım değiştirecek o inatçı gücü kendi içinde uyandırmaktır.